Donderdag: Dag 1

Ik ben er ! Ik ben er ! Nou ja, ik ben er eigenlijk al sinds donderdag, maar dit is de eerste keer dat ik even de tijd heb om iets meer te schrijven dan “ik leef nog”...

Mijn reis hier naar toe was eigenlijk wel prima. Ik was een beetje bang dat ik misschien de volle negen uur naar Chicago naast een dikke, zweterige man zou zitten, maar die angst was gelukkig geheel onterecht want in plaats daarvan zat ik naast een heel aardige Nederlandse jongen die samen met drie vrienden op weg was naar LA om vanaf daar vervolgens vier weken rond te reizen door Californië. We hebben over vanalles en nog wat gepraat en dat maakte dat de reis een stuk minder lang leek. Omdat mijn vlucht vanuit Amsterdam op het laatste moment toch nog vertraging opliep (computer-storing op Schiphol) miste ik nét mijn aanlsuitende vlucht op Chicago, maar binnen vijf minuten was mijn ticket omgeboekt en zat ik op de eerst volgende vlucht naar St. Louis. Helaas was ook die vertraagd, dus uiteindelijk stegen was pas rond half zes op terwijl ik eigenlijk al rond vier uur in St. Louis had kunnen zijn. Eenmaal op het vliegveld van STL waren zowel mijn bagage en Matt nergens te bekennen en nadat ik twee keer bij het United Airlines bagage kantoortje was geweest (waar mijn koffer ook niet was), een random persoon had aangesproken om te vragen of hij misschien Matt was (en zijn “No, but I could be Matt” was niet helemaal het antwoord waar ik op zat te wachten...) en ik bijna van plan was dan maar vier maanden op Lambert-St. Louis International Airport te bivakkeren kwam er een vriendelijke student naar me toe (die wél Matt bleek te zijn) en kwam ook mijn roze koffer net de hoek van de carousel om... Eind goed al goed. Omdat ik helaas wel het welkomst diner had gemist heb ik op het vliegveld nog snel een blueberry bagel bij wijze van avondeten gehaald en dat was... ehm... dubieus. Het begon er al mee dat ik dacht mijn bagel koud te willen... maar nuh-uh... dat is niet “how it's done”... dus uiteindelijk met mijn warme bagel vertrokken en na de eerste hap bleek het ding grijs (!) te zijn. Het kwam waarschijnlijk door de blauwe bosbessen in combinatie met het wittige deeg, maar toch; het zag er uit alsof ik een steen zat te eten! Maar goed, vervolgens ben ik dus samen met mijn bagage, de grijze bagel (er is een foto van de bagel in mijn fotoalbum) en Matt vertrokken richting appartement. Dat was nog een hele zoektocht op zich, want Matt heeft zelf nooit aan WashU gestudeerd en kende de weg niet. Ik vond het eigenlijk wel prima, want op die manier kon ik alvast wat van de buurt zien en we hebben leuk gepraat over van alles en nog wat. Eenmaal in mijn nieuwe thuis heb ik nog een beetje uitgepakt en ben toen snel gaan slapen.

Mijn appartement is trouwens perfect. Zeker nu ik in een paar van de “dorms” op campus ben geweest ben ik echt heel blij dat ik híer woon en niet ergens in een double room (dus met twee mensen) en een gebouw met camping-style badkamers... Hier heb ik mijn eigen kamertje en deel het appartement (keuken, woon- en badkamer) met nog twee andere meisjes. Het is slechts tien minuutjes naar de campus en afhankelijk van waar ik moet zijn kost het me zelfs minder tijd om ergens te komen dan de eerste-jaars die vanuit The South 40 komen (een gebied aan de zuidkant van de campus waar veel van de “dorms” zijn). Mijn kamer is redelijk groot en bovendien is er een hoog plafond waardoor het extra ruim aanvoelt. Er is veel opbergruimte, een grote speigel, prima bed... niks te klagen dus. Bovendien zijn de anderen er nog niet dus heb ik het appartement nu nog helemaal voor mezelf. Ik zal snel proberen wat foto's on-line te zetten, of misschien zelfs een filmpje te maken...