"I just killed two people and now I’m having a party at home…"

Gezien de hoeveelheid reacties op mijn vorige stukje (Dankjewel iedereenl! Leuk om te merken dat mijn blog gelezen wordt!) heeft zo'n beetje iedereen wel de kans gehad om over mijn avonturen in LA te lezen, dus bij deze alweer een nieuwe up-date! Vrijdag ben ik namelijk naar de mall geweest en zaterdag had ik weer een host-family dagje; ervaringen die beide wel een up-date waard zijn!

Inmiddels was zo'n beetje iedereen die ik kende al naar de (Saint Louis) Galleria geweest. Behalve ikzelf dus, en daarom hadden Chris en ik besloten om vrijdagmiddag na onze laatste les de bus te pakken om de mall onveilig te gaan maken. Alhoewel de Galleria naar Amerikaanse maatstaven eigenlijk best klein is, was het toch wel echt wat je je bij een Amerikaans winkelcentrum voorstelt: Veel verschillende winkels en een “foodcourt” op de begane grond waar je Italiaans, Chinees, Japans en uiteraard een variëteit aan hamburgers en cheeseburgers kunt eten. Omdat ik in LA al veel gewinkeld had heb ik niet veel gekocht, maar het was ook leuk om gewoon rond te kijken en ik heb Chris een beetje geadviseerd toen hij nieuwe schoenen kocht. Na een paar uur winkelen besloten we ons tripje lekker op z'n Hollands af te sluiten met koffie en gebak bij the Cheesecake Factory. Alhoewel ze ook hele maaltijden serveren en het inmiddels etenstijd was, gingen wij uiteraard gewoon voor de cheesecake. Goede keus bleek later, want één stukje taart was een maaltijd op zich! Chris koos de pompoen-pecan taart die ze alleen in de herfst hebben, en ik moest natuurlijk de “Dutch Apple Caramel Streusel” proberen. Vervolgens maakte ik nog de cruciale fout om om extra whipped cream te vragen en kwam de ober halverwege nog met een grote grijns op zijn gezicht langs om te vragen of alles naar wens was en of we misschien behoefte hadden aan nóg meer slagroom. Grappig hoor.


Zaterdag stapte ik in alle vroegte (ok, negen uur...) weer bij Ken en de jongens in de auto (moeder en dochter waren druk bezig met het opruimen van het huis en zouden ons dus pas vanaf de lunch vergezellen). Wat me meteen opviel was dat de muziek die uit de autoradio kwam iets hipper en minder christelijk was dan normaal. En inderdaad, joy.fm (de zender die normaal op staat en waar niets anders dan christelijke pop wordt gedraaid) bleek wat last te hebben van ruis, dus stond de radio tijdelijk ergens anders op. Alhoewel U2 en David Gray mij goed bevielen terwijl we over de Paul Simon freeway crossten (na googlen bij thuiskomst bleek de weg helaas naar een ex-senator zijn genoemd en niet naar mijn “diamonds on the soles of her shoes” held...) maakte het Ken toch iet wat nerveus; voor je het weet zingen ze “I just killed two people and now I'm having a party at my home...” verzekerde hij me. Arme Ken. Zo veel goede muziek die daardoor aan hem verloren gaat... Maar goed, terug naar ons dagje uit! Als eerste op het programma stond Cahokia Indian Mounds; de overblijfselen van een oude beschaving die grote heuvels maakten om daar hun tempels op te bouwen en doden in te begraven. Ironisch genoeg heb ik weinig van de werkelijke heuvels gezien en hebben we onze tijd vooral doorgebracht in het “intrepretive centre” waar ze wat oude pijlpunten hadden tentoongesteld en een film draaiden. Toch was het erg leuk, vooral omdat ik veel herkende van wat ik bij antropologie heb geleerd.

Na uiteraard veel foto's gemaakt te hebben (waarvan Ken de hele tijd zegt dat ik ze naar mijn moeder kan opsturen... alsof papa niet geïntereseerd zou zijn in wat ik hier allemaal uitvreet ?!) zijn we doorgereden naar het dorpje Cahokia, waar we een oud rechtsgebouwtje en een replica van een oude blokhut-kerk hebben bekeken.Vervolgens was het tijd voor lunch, maar aangezien bij de Lembke's thuis ondertussen de garbage disposal was stuk gegaan konden Alyana en Carrie helaas niet mee. Ken liet zijn plannen echter niet in de war gooien en heeft de jongens en mij alsnog meegenomen naar Shogun, waar ik werd getrakteerd op japanse garnalen met rijst en groente die met grote messen en hoge vlammen voor onze neus werden klaargemaakt. Na nog snel even een kijkje te hebben genomen in Mastodon State Park, waar ooit het skelet van een mastodon (een soort mammoet) is gevonden zouden we toen als toetje taart bij The Blue Owl in het pittoreske dorpje Kimmswick gaan eten. Echter, toen we in Kimmswick aankwamen bleek daar het jaarlijkse appel-festival aan de gang te zijn en concludeerde Ken dat we daardoor vast een uur of twee zouden moeten wachten op een tafeltje. In plaats daarvan hebben we toen dus maar ergens ijs gehaald en toen we een beetje aan de praat raakten over eten - en hamburgers in het bijzonder - en ik vertede dat ik al veel had gehoord over de mini-hamburgers van White Castle en die toch zeker nog een keer wou proberen voordat ik hier weer weg ging, riep Ken enthousiast dat dat heel goed uitkwam omdat er een White Castle in de buurt zat! Sprakeloos door zijn veel te enthousiaste reactie stond ik vijf minuten later in een wit met blauw gebouwtje een hamburger te bestellen. Gelukkig zijn ze inderdaad heel klein en had ik nog wel ruimte over voor de twee hapjes die het hamburgertje in beslag nam... Inmiddels was het al vier uur geweest en dat betekende dat Ken nog maar drie kwartier had om bij de kerk te komen waar hij één van de spelletjes van de "Hullabaloo", de Halloween viering voor de kinderen, zou begeleiden. Na een snel bezoekje aan de Shop 'n Save, waar ik in een tevergeefse poging om gezonder te gaan eten nog wat appels, worteltjes en bananen heb gescoord, arriveerden we inderdaad nog net op tijd bij de kerk. Ken begleidde het zeer uitdagende spelletje “Plinko”, waarbij de kinderen een ping-pongballetje bovenaan los moesten laten waar na het, geheel afhankelijk van kans, in een bakje 1, 2 of 3 terecht kwam en ze een snoepje uit het corresponderende trommeltje 1, 2 of 3 mochten nemen. Kens uitputtende taak was dus het uit het bakje nemen van het balletje en het aan het volgende kindje geven (en af en toe, als bijvoorbeeld het balletje op de grond viel, moest hij daarvoor zowaar opstaan...). Hij verzekerde me dan ook dat hij liever - net als vorig jaar - de sjoelbak zou bemannen, want daarbij kon hij tenminste de hele tijd blijven zitten (en inderdaad, na een uur of twee zat hij te zweten als een otter...enigzins zorgwekkend...). Omdat ik, in tegenstelling tot Ken, niet vies ben van af en toe wat beweging heb ik me samen met Ethan en zijn vriendje David (een leuk bleek ventje met rood haar en een liefde voor Walmart...ik voelde meteen een soort verbondenheid) ingeschreven en heb met hen een aantal van de spelletjes gedaan. Rond een uur of acht liep de Hullabaloo op zijn eind en gingen alle kinderen (inclusief mijzelf!) trots met hun buit aan snoepjes, speeltjes en chocola naar huis. Ik mocht ook nog even mee naar “huis” en ben dus voor het eerst bij mijn host-family binnen geweest. Alhoewel ik na het zien van de tuin en de buitenkant van het huis (waar ik oveigens uitgebreid de tijd voor had omdat Ken eerst moest gaan kijken of de kust veilig was – of Alayna klaar was met het opruimen en schoonmaken van het huis - voordat ik naar binnen mocht) me al een aardige voorstelling kon maken van hoe het er binnen uit zou zien was ik toch enigzins overdonderd door de enorme hoeveelheid foto’s in lijstjes, schilderijtjes en andere prullaria. Ik hoop dan ook maar dat ik na het handenwassen mijn handen inderdaad aan een handdoekje heb afgedroogd en niet per ongeluk aan één of andere kerst-decoratie... Het is wel een erg knus huisje en mede daardoor was het erg gezellig. Omdat Alayna net een nieuwe broodmachine had gekocht hebben we zelfgemaakte pizza gegeten en Spiderman 2 keken... Toen de film was afgelopen bracht Ken me weer naar huis en ik was zo moe van het volle programma dat ik amper merkte dat de autoradio gewoon weer op joy.fm stond...

California Dreamin'

I'd be safe and warm
if I was in L.A
California Dreamin'
on such a winter's day...

Daar is 'ie dan! De up-date over mijn weekend in LA !!! Het is moeilijk te geloven dat ik daar zondag nog met een t-shirtje aan en mijn zonnebril op (alhoewel dat in hip LA natuurlijk geen zonnebril maar “eyewear” heet) door de stad banjerde. In St. Louis is het inmiddels namelijk koud en nat, dus dat ik mijn eyewear ergens tijdens het winkelen in LA ben kwijtgeraakt is geen enkel probleem (maar wel een beetje zielig natuurlijk...).

Vrijdag had ik om tien uur 's morgens een vlucht richting Californië en kwam ik door het tijdsverschil na ruim vier uur vliegen toch al om twaalf uur in LA aan, waar ik amper op mijn bagage hoefde te wachten en ik voor maar vier dollar met de FlyAway bus van LAX (het vliegveld) direct naar Westwood mee kon rijden, om daar vlakbij de universiteit uit te stappen. Vanuit de bus keek ik mijn ogen uit: Palmbomen, het Hollywood-sign (ver in de verte, en dus niet meer dan een wit streepje in de heuvels, maar toch!) en snelwegen met zes banen in elke richting... Ik was duidelijk “not in Kansas (or Missouri for that matter) anymore”. Leanthe kwam me ophalen van de bushalte en de rest van de dag hebben we vooral op de enorme UCLA campus doorgebracht. Na een korte rondleiding ben ik 's middags zelfs nog mee geweest naar een college Social & Personality Development, waar we een zeer ontroerende documentaire hebben gezien over homosexuele koppels met een een kinderwens. ´s avonds hebben we gegeten in één van de restaurants op campus waar we voor een vaste prijs zo veel mochten eten als we op konden. “All you care to eat” noemen ze dat, wat bij ons neerkwam op “more we cared to eat”: Na onze buikjes dus (iets te) rond te hebben gegeten hebben we in Leanthe’s kamer nog Bridget Jones gekeken en zijn we daarna snel in slaap gevallen.


Zaterdag zijn we vervolgens redelijk vroeg opgestaan en hebben we de “Big Blue Bus” richting Santa Monica genomen. Eenmaal daar zijn we, na een snelle blik op de oceaan te hebben geworpen, uitgebreid gaan winkelen op “third street promenade”. Alhoewel we in eerste instantie het plan hadden om 's morgens wat te winkelen en 's middags het Getty museum aan te doen, bleek dat toch iets te ambiteus. Na uitgebreide bezoekjes aan the GAP, Abercrombie & Fitch, American Eagle Outfitters, Old Navy, Victoria's Secret, J.Crew en Borders en een lunch bij le Pain Quotidien (die ook op verschillende locaties in New York zit en ons al was aangeraden door FJ) besloten we dus de plannen om te gooien en het Getty voor zondagochtend te bewaren. Frappant detail was nog wel dat onze ober bij le Pain uit België kwam en onze “we're from Holland” beantwoordde met “ik dacht het al”. Hij bleek Maarten te heten en was al vijf jaar in LA om daar zijn geluk als acteur te beproeven (maar had naar ons idee, gezien zijn bijbaan in dit lunchtentje, helaas nog niet veel succes). Rond een uur of vijf hebben we toen, nog steeds in dezelfde straat (waar verschillende artiesten inmiddels hun muziek lieten horen en de bomen met kleine paarse lichtjes waren versierd - erg gezellig), ergens lekkere salade met peer en warme geitenkaas gegeten en hebben we in de bioscoop the Heartbreak Kid gezien (de film viel wat tegen, maar het was uiteraard wel erg gezellig). Uitgeput van al het winkelen hadden we toen ´s avonds nog net genoeg energie over voor één aflevering Gilmore Girls van DVD.


Zondagochtend was het dus tijd voor het Getty en dat was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt! Niet alleen heeft het museum een indrukwekkende collectie, maar de locatie (hoog op een heuvel; gelukkig rijden er trammetjes heen en weer om bezoekers naar boven te brengen) zorgt voor een prachtig uitzicht over de stad, de heuvels en de oceaan. We hadden wel uren vanaf het terras het uitzicht willen blijven bewonderen, maar zijn na de lunch toch redelijk snel weer vertrokken... Er stond namelijk nog meer op het programma! Je kunt immers niet in LA zijn geweest zonder Hollywood te hebben gezien, wat overigens makkelijker gezegd dan gedaan is: LA is een enorme stad en vooral heel uitgestrekt, dus na een halfuur met de bus en een klein stukje lopen stonden we dan eindelijk op de Walk of Fame en dat was...ehm... een beetje een teleurstelling...We waren meer bezig met het in de gaten houden van onze tasjes dan met de sterren op de straat, wiens namen ons bovendien amper wat zeiden. Gelukkig werd het een beetje beter naarmate we richting het “centrum” liepen en daar hebben we ook nog wat foto's genomen van het Kodak theater (van de Oscars!) en Ripley's Believe It or Not! bezocht, een maf museum met allerlei visuele illusies, een levensgrote pop van Robert Wadlow (die we nog kennen van het vorige tripje met de host family!) en een bikini van human hair (beetje ranzig wel ja...). Omdat Hollywood dus niet de meest gezellige buurt van LA is zijn tegen etenstijd terug gegaan naar Westwood (wat overigens juist wél heel gezellig is, met veel leuke winkels en restaurantjes) en hebben daar lekker pasta gegeten bij een italiaans restaurant. Na het eten zijn we nog even een Halloween winkel ingeschoten om voor Leanthe een Harry Potter hoed en cape te scoren en hebben we als toetje “froyo” (frozen yoghurt) gehaald bij Red Mango (ik had de groene thee variant, met mango topping: erg geslaagd!). Terug in Leanthe's dorm hebben we toen nog een filmpje gekeken en daarmee kwam mijn bezoek alweer bijna aan een eind...


Mijn vlucht op maandag vertrok pas om half drie, dus hadden we ´s morgen nog even tijd om een ontbijtje te eten bij het Bruin Café en mijn “you see LA” t-shirtje te kopen in de UCLA store (die ook al zo enorm is). Leanthe had ´s middags college dus ben ik zelf met wederom de FlyAway bus richting LAX gegaan (zonder slaapzak en matje dit keer, maar met er een hoop nieuwe kleren voor in de plaats). Mijn vliegtuig had ietsje vertraging, maar gelukig maakte de reis veel goed. Bij binnenkomst begroette de purser me met een vriendelijk “How are you?” en toen ik antwoordde “I'm good, how are you?” kreeg ik een enthousiast “I'm oustanding” als reactie; veel gezelliger dan het “same junk, different day” dat ik de purser van de heenreis destijds chagerijning tegen een stewardess had horen zeggen. Ook al beter dan de heenreis was mijn zitplaats; toen zat ik aan het gangpad, maar dit keer had ik de windowseat en daarmee geweldig uitzicht over de Californische heuvels (inclusief bosbranden; gelukkig in LA niks van gemerkt), de woestijn in het wilde westen en het glooiende groene landschap van Kansas en Missouri.

Al met al was mijn bezoek aan LA dus veel te kort, maar wel heel geslaagd. Ik was dan ook enigzins teleurgesteld om weer “gewoon” in St. Louis te zijn... I'd be safe and warm if I was in L.A...

So shine we are!

16 oktober (ten minste, bij mij... daar-o is het inmiddels al de 17e...)! En dat betekent dat ik hier nu precies twee maanden ben! Twee maanden in wat volgens sommigen de meeste gevaarlijke stad van de VS is, en ik heb nog geen drive-by shooting of bende-lid gezien. Misschien maar zo houden ook... Wel zou ik uren kunnen uitweiden over hoe wc's hier anders doortrekken, over de Christian Warehouse Publishers, een winkel waar ik een tijdje geleden met mijn host family ben geweest en waar ze de “Coffee Cup Studies” verkopen; een serie bijbelstudies die aansluiten bij het dagelijks leven van jonge vrouwen (die tegenwoordig veel tijd doorbrengen in Starbucks-achtige koffie tentjes) en met titels als Solomon Latte en Espresso with Esther. Of over hoe Amerikanen kennelijk niet aan spray deodorant doen (alleen maar zeep-achtige rollers...het is even wennen, maar uiteraard beter dan niks (we leven immers niet meer in de jaren ´60...)) maar des te meer aan pindakaas, wat overal in en op wordt gegeten: Niet allen op brood als peanutbutter-jelly sandwiches (pindakaas met jam, wat al gemengd (à la duo penotti) in potten in de supermarkt wordt verkocht), maar ook op müeslirepen, in combinatie met chocola, in cakejes, in M&M's... bijna elk soort snoep of snack heeft wel een peanutbutter variant. Maar goed, met morgen een volle dag met colleges (waaronder mijn twee en haf uur duren vermeer seminar) en ´s avonds een bezoek aan een jazz-optreden georganiseerd dor het OISS en donderag een midterm examen en een quiz en les tot half negen ´s avonds en vrijdagochtend de 9:55 vlucht naar LA zal ik het kort houden. Wat ik wel binnenkort nog zal doen is wat meer vertellen over mijn courses, maar dat moet dus nog even wachten tot volgende week.

Afgelopen week stond vooral in het teken van “The Big Change” zoals er nu door iedereen aan gerefeerd wordt. Na de 40 graden van eind augustus en de 25-30 graden in september waren de schrale 18 en (dus) met jas naar buiten op woensdag wel even wennen. Ik was al gewaarschuwd voor het wisselvallige weer in Missouri, en inderdaad: Na twee dagen van kou en regen was het des te vreemder om het vervolgens op vrijdag door de onverwachte 28 graden veel te warm te hebben in mijn spijkerbroek en dubbele laagjes. Op zaterdag was het toen opeens weer druilerig en het is dus geen wonder dat veel mensen inmiddels verkouden zijn.

Verder was het afgelopen woensdag (10 oktober) de Taiwanese onafhankelijkheidsdag, maar was besloten om dat pas vrijdag met een diner georganiseerd door TSO, de Taiwanese Student Organization, te vieren. Omdat een aantal mensen die ik via Explore ken uit Taiwan komen was ik ook uitgenodigd en ben ik vrijdagavond dus mee geweest naar een Chinees restaurant in de buurt van campus. Elk gerecht werd apart per tafel geserveerd en steeds als we met z´n tienen (er zaten tien mensen per tafel) een gerecht op hadden brachten de serveersters al weer wat nieuws: Vlees, vis, groente... Ik vond eigenlijk alles wel lekker, maar vond het toetje het meest bijzonder: Een soort warme kokosmelk met glibberige balletjes(beetje zoals kaviaar) er in... Het klinkt ranzig, maar is echt best lekker!


Na afloop zijn we nog even naar de karaoke avond op campus geweest, georganiseerd door de AMA (Asian Musical Association; ze zijn hier erg van de afkortingen) en met vornamelijk Chinese, Japanse en Koreaanse liedjes had ik niet eens een excuus nodig om niet te zingen... Ik heb dus vooral gefascineerd toegekeken terwijl anderen meezongen met liedjes als die van de Japanse zangeres "BoA" waarvan de japanse tekst af en toe aangevuld was met nietszeggendw Engelse kreten als “sho shine we are” en “I feel the brightness love !" Ja, japanners blijven me verbazen... Eerder had Yuka me al een link gestuurd naar de website van "BabyCinnamon" (een vriendje van Hello Kitty) alwaar ik sprakeloos naar de indrukwekkende overdosis pastelkleurige onschuldigheid heb zitten kijken... En heb ik na meerdere uitnodigingen om te gaan "blunchen" opgemerkt dat ze echt moeite hebben met "l" en "r" (het is zelfs zo erg dat Yuka eten met de letter r of l er in probeert te vermijden omdat het bestellen ervan een ramp is, en heeft ze het liever niet over haar studie (political science))!

Maar helaas gaat het, nu het academisch jaar volop in gang is, steeds vaker wèl ver onze studie... Ik breng inmiddels een groot deel van mijn tijd in de bieb door en probeer mijn slaapgebrek te compenseren met liters koffie, frisse moed en de wetenschap dat ik bij terugkomst in Nederland nog zo´n drie weken heb om uitgebreid bij te slapen voordat ook in Utrecht weer alles begint... Zondag ben ik daarom dus vrolijk naar het concert van Paolo Nutini geweest. We waren er rond kwart voor acht en ruim twee uur, twee openingsacts en twee set-wisselingen later begon het concert dan echt. Alhoewel de bandleden er alledrie redelijk fris uitzagen, leek Paoalo zelf een beetje de weg kwijt (volgens mij gewoon kennterstoned en bezopen) en stond ´ie voorover gebogen en met zijn haar voor zijn ogen gekamt op het toneel voor zich uit te zingen. Hij opende met een nummer dat niemand verwacht had en een deel van het (voornamelijk vrouwelijk) publiek was duidelijk diepteleurgesteld in zijn performance. Ik moet toegeven, het was inderdaad een beetje een dubieus concert, maar ik heb me desondanks prima vermaakt. De mzuiek was goed en het was erg leuk om het nu allemaal een keer live te horen.

Morgen ga ik dus weer naar een optreden, en alhoewel ik geen grote jazz-fan ben heb ik er eigenlijk wel zin in, sowieso omdat het vast gezellig wordt maar ook omdat ik Frank Vignola (de artiest) even geyoutube-d heb en eigenlijk best enthousiast ben... Al met al een muzikaal weekje dus, en dit weekend is het dan weer eens tijd voor wat serious sight-seeing (en shopping), ditmaal in LA! Uiteraard volgt er bij terugkomst een uitgebreid verslag. Goed, dan ga ik nu eindelijk eens even tijd aan mijn huiswerk besteden, maar onthoud: Shine we are!

Majestic en Magnificent

Druk bezig met de voorbereidingen voor het concert van Paolo Nutini komende zondag (lees: muziek luisteren en M&M's eten...) zou ik bijna vergeten dat ik nog verslag moet doen van wederom een enerverend dagje uit met mijn host family!

Vrijdagavond ben ik eerst nog met Chris en een paar van zijn “suitemates” uit eten geweest bij een indiaas restaurant in the Central West End, een leuke wijk met allemaal restaurantjes en maar twee metrohaltes van campus vandaan. Het restaurant was net geopend (op een nieuwe locatie heropend, eigenlijk) en dat betekende naast het feit dat het er binnen allemaal nog mooi en spannend uitzag (met een muurschildering van een olifant!) helaas ook dat we bijna een uur op ons eten moesten wachten. Toen het eten uiteindelijk kwam was het wel erg lekker (en ook best wel duur) en kregen we nog wat papadums “on the house”. Gemengde gevoelens dus over Rasoi, maar het was wel heel gezellig. Chris' suitemates zijn allemaal erg leuk, en ik denk dat ze mij ook wel leuk vonden, want hij vertelde vandaag dat één van de meisjes al had gevraagd of ik volgende keer weer mee ging :D
Eenmaal terug bij Skinker (het metro-station bij campus en pal onder Kayak's) heb ik met Chris nog even koffie gedronken op het terras en ben daarna mijn bedje in gedoken. Zijn suitemates gingen nog naar een rock-optreden ergens in de buurt en wij waren ook uitgenodigd, maar met een dagje met de Lembke's voor de boeg wou ik liever nog even goed uitrusten (gelukkig kwamen ze me deze keer iets later ophalen...).

Omdat Alayna net een operatie aan haar duim achter de rug had en bovendien nog steeds aan het herstellen is van de eerdere operatie aan haar schouder en Carrie gevraagd was op de hond van de buren te passen was ik dit keer alleen met “de mannen”. Als eerste zijn we naar Hartford, Illinois geweest om daar de Lewis & Clark State Historic Site te bezoeken. Daar, in Camp River Dubois, hebben Lewis en Clark zich destijds voorbereid op hun lange tocht richting de oceaan. Het gloednieuwe “interpretive center” bood veel informatie over Lewis en Clark en hun reis doormiddel van een film en een replica van de kielboot die ze gebruikten om de Missouri (rivier) af te reizen en buiten hadden ze zelfs de moeite genomen het oude fort na te bouwen en er tijdens openingstijden een jolige tourguide in te laten bivakkeren. Enthousiast vertelde hij ons over laudanum (een opium oplossing en een effectief verdovingsmiddel in die tijd) en nee, er waren geen gratis samples... Ik vond het wel grappig, maar Ken leek meer geïnteresseerd in het maken van “mooie” foto's, en uiteraard waren die nooit compleet zonder mij en mijn geforceerde smile (wees niet bang, ik heb slechts een selectie van de ruim negentig foto's van dit dagje in het fotoalbum gezet): Gwen bij de replica van de boot, Gwen bij het fort, Gwen niet meer zo enthousiast na vijftig keer leuk poseren...

Na dit leerzame bezoekje zijn we verder gereden naar de Melvin Price Locks & Dam, een enorme sluis in de Mississippi, waar we na wederom een fotosessie in het interpretive centre (en het in handen geduwd krijgen van genoeg folders en information sheets voor een plakboek met meer volumes dan de Brittanica encyclopedie) nog even de sluis op zijn geweest en er een duwboot doorheen hebben zien gaan. De kinderen waren meer gefascineerd door de dode vissen in de sluis, maar ik vond het wel wat hebben om de "migthy Mississippi" nu eens goed te bekijken.


Met inmiddels rammelende magen zijn we toen voor een lunch bij de Finn Inn richting Grafton, Illinois gereden, maar niet voordat we gestopt hadden bij nog twee kodak-momenten: Een levensgroot beeld van één van de langste personen die ooit in de VS leefde en de Piasa-muurschildering (of althans, een naschildering ervan); ooit door Native Americans op de rotsen langs de Illinois rivier geschilderd.

Eenmaal bij de Finn Inn verheugde ik me al op een decadent stukje zalm of toch tenminste iets wat met mes en vork gegeten zou worden, maar in plaats daarvan bleek het niet meer dan een omhoog gevallen kibbeling-tent. Mijn kreukelfriet en gebakken tilapia filet op een zacht broodje gingen er gelukkig door de honger toch goed in, en het aquarium naast ons tafeltje was eigenlijk nog best spannend. Na de lunch hebben we toen nog een een toetje (koffie en cheesecake) gehaald in de lodge in Pere Marquette en zijn we met een veerpontje de Illinois rivier over (en weer terug) geweest. Inmiddels had Dakota het helemaal gehad en zat zeurend op de achterbank en leek Ken minstens zo kinderlijk teleurgesteld op mijn voorzichtige mededeling dat ik misschien Thanksgiving bij Carol en haar hert door zou brengen, en was ik dus om zeven uur eigenlijk best wel opgelucht weer thuis te zijn...

Hmm... nu lijkt het opeens alsof ik een rotdag met ze heb gehad, en niets is eigenlijk minder waar. Soms kost het wat moeite me niet aan de lastige kinderen (en het naar mijn idee totaal verkeerd omgaan daarmee), het bijna panische foto's nemen, het gebrek aan beweging (anders dan dat van de auto) en het iet wat dwingende “dit zou een leuk souvenir zijn”, “dit zou een mooie foto zijn” en “dit gerecht zou lekker zijn om te proberen” te ergeren, maar het zijn eigenlijk wel heel lieve mensen die me vanaf het begin heel hartelijk hebben ontvangen en hard hun best doen mij zoveel mogelijk te laten zien in zo’n korte tijd...En ach, als het zoveel voor ze betekent als ik me daar met Thanksgiving helemaal vol kom stouwen met turkey, yams en pumpkin-pie, waarom ook niet? Alhoewel...het nieuwste plan is eigenlijk dat Leanthe met Thanksgiving weer deze kant op komt (en ja, tussen alle snoepreisjes door studeren we ook heel hard hoor!) en we samen naar het thanksgiving feest bij Carol gaan...wie weet valt er zelfs nog een bezoekje aan "The King" in Memphis (Elvis dus) aan vast te plakken (wat ik nog niet helemaal aan haar heb voorgesteld, dus bij deze kip!)

Overigens is er deze keer geen foto van mij bij één of andere historische koets. Jammer, want ik begon een patroon te zien...

Miss Missouri's Cupcakes

Het is alweer vrijdagmiddag en ik heb nog steeds niet verteld over vorig weekend...duidelijk tijd voor een up-date dus!

Eens even kijken... waar te beginnen? Precies een week geleden waren we druk beizig met het organiseren van Patrick’s verjaardagsfeestje, wat uiteindelijk erg geslaagd was. Na veel heen en weer ge-sms is het gelukt zo'n twintig mensen nèt op tijd in mijn appartement te krijgen voordat Patrick op de deur klopte om mij op te halen voor een zogenaamd etentje op de Loop. Toen ik de deur opendeed en hij iedereen al “Happy Birthday” zingend binnen zag staan was hij oprecht surprised en kon hij alleen maar uitbrengen: “So I guess we won't be going to the Thai restaurant then...” Nee dus! In plaats daarvan was er een 28-inch (!) pizza (foto’s in mijn fotoalbum), taart voor alle gasten en een hoop gezelligheid.


Zaterdag was Ken (mijn kleine Japanse vriend) jarig en hebben we dat gevierd door te brunchen in “The Village” (een gedeelte van de campus) met chocolate-chip pancakes (zoals Yuka zou zeggen: “It is yummy!”). Vervolgens hebben we in de bibliotheek een beetje gestudeerd en zijn we om een uur of acht naar W.I.L.D. gegaan. Ik had geen idee wie de rapper was die op dat moment optreedde en nadat Renault (een Taiwanese eerstejaars die ik nog uit Explore ken) me tot drie keer toe had verzekerd dat als ík weg wilde hij wel mee zou gaan en ik het idee kreeg dat hij vooral zélf graag weg wilde ben ik dus al na een half uur alweer vertrokken. Afgezien van de enkele studente die enthousiast op andermans tenen danste en riep: “I'm sooooo drunk!” was W.I.L.D. dus eigenlijk helemaal niet zo wild... Ach, ik kan in ieder geval zeggen dat ik er bij was.

Zondag werd ik rond vier uur opgehaald door Rachel, een dochter van vrienden van Carol en haar man, en zijn we richting barbeque gereden. Rachel zit in haar eerstejaar in de lawschool hier en had een vriendin meegenomen, en verder waren er naast wat (volwassen) vrienden van Carol en John nog vijf andere WashU studenten, waaronder Allison, een senior (vierdejaars) waar ik vervolgens de hele avond mee heb gepraat. Allison bleek ook antropologie te studeren en schrijft momenteel haar “thesis” bij professor Stoner, de docent voor mijn Anthropolgy & Public Health course. Toen we bij vertrek nog allemaal wat van het overgebleven eten meekregen van John heb ik aan Allison voorgsteled om de “mac ’n cheese” een keer samen op te eten en dat leek haar een prima plan, dus is ze dinsdag langsgekomen. Ook dat was erg gezellig en we hebben dan ook afgesproken snel weer een keer iets leuks samen te doen. Bovendien woont ze ook off-campus en niet eens zo ver van mij vandaan.
Carol (die overigens een ex Miss Missouri blijkt te zijn!) vertelde tussen neus en lippen door ook nog even dat ze grenzend aan het huis nog vijf acres (als in: twee hectare...) land hebben, inclusief een eigen hert. Helaas lieten Becca (het hert) en haar babies zich de hele avond niet zien... ach, misschien volgende keer (Carol heeft me nu al uitgenodigd voor één of ander groots Thanksgiving diner). Behalve de reusachtige tuin is ook het huis van Carol en John al enrom, en binnen ziet het er precies zo uit als in dure interieur-tijdschirften, met alles in dezelfde stijl en veel decoratieve prullaria. Helaas heb ik weinig van het huis gezien want er werd uiteraard buiten, in de tuin (bij “the poolhouse”) gebarbequed. John had allerlei soorten vlees klaargemaakt, maar na de kipfilet zat ik al zo vol dat ik het daarbij gelaten heb. Verder was er pasta, een salade met heeele kleine tomaatjes (nog kleiner dan onze kerst-omaatjes), cous-cous en als toetje waren er de cupcakes (muffins) van The Cupcakery waar ik me al de hele week op had verheugd. De cakejes zelf (vanille en chocola) waren niet erg bijzonder, maar het dikke buttercream glazuur in verschillende smaken des te meer: Mint, peanutbutter (ja, die obesessie met pindakaas hier begrijp ik ook niet helemaal), kokos... er waren zelfs cupcakes met een mini-oreo (errug schattig!) bovenop. (Bij gebrek aan foto's van de werkelijke cupcakes maar een plaatje van Google...)


Hoogtepunt van de avond was misschien wel toen de Chancellor (zeg maar de opperbaas van de universiteit) en zijn vrouw (die een paar jaar geleden het HomePlate programma heeft opgezet) nog even langskwamen. Na een hapje, drankje en veel begrijpend geknik zijn ze vrij snel weer vertrokken, maar het was erg leuk om de Chancellor (die naar het schijnt de uitvinder van glow-in-the-dark is en een echte bowlingbaan in zijn huis heeft...) een keer “in het echt” te zien...

Al met al is het weekend voorbij gevlogen en heb ik het de rest van de week iets rustiger aan gedaan. Woensdag was de tweede meeting van CAS, de Culinary Arts Society en dit keer was het thema Hawaii. Ik heb meegeholpen aan het “Hawaiian Pineapple Banana Bread” maar helaas duurde het letterlijk uren voordat dat klaar was en hebben we ons in de tussentijd moeten vermaken met het Foodnetwork (een hele tv-zender met alleen maar foodshows) en het andere eten (een kip-rijst schotel en gecarameliseerde sweet potatoes met kokos). Helemaal ontspannen ben ik eenmaal thuis tevreden en met een rond buikje in slaap gevallen...

En terwijl anderen hier druk bezig zijn een tripje naar Chicago te plannen (en ik als een echte expert advies geef over hostels en leuke dingen om te bekijken) heb ik zelf afgelopen week een ticket naar LA (en dus: naar Leanthe!) geboekt. Vrijdag de 19e vlieg ik ´s morgens heen en maandagmiddag de 22e alweer terug. Alhoewel het jammer is dat ik niet langer kan blijven om meer van Californië te zien heb ik er heel veel zin in en ben ik erg benieuwd naar de UCLA campus (waar ik van Leanthe inmiddels al veel spannende verhalen over heb gehoord). Verder zijn we van plan het Getty museum te bezoeken en flink te shoppen in Santa Monica. Voor het zover is heb ik wel eerst volgende week nog twee midterm examens, dus ik vrees dat er dit weekend vooral gestudeerd moet worden, alhoewel ik vanavond wel met Chris, zijn suite-mates en wat andere exchange studenten naar een Indiaas restaurant ga en er voor morgen weer een gezellig dagje uit met mijn host-family gepland staat. We blijven dit keer iets dichter in de buurt van St. Louis, want Ken is van plan me twee dingen langs de Mississippi te laten zien (iets met Lewis en Clark). Ook beloofde hij al mooie foto-momenten en een lunch bij The Finn Inn, een visrestaurant (het is me inmiddels duidelijk geworden dat dit, volgens de Lembke's, de twee belangrijkste ingrediënten voor een geslaagd dagje uit zijn...).

Dan nog dit: Zoals verschillende lezers van mijn blog al was opgevallen: Het gaat hier vaak over eten... Ja. Dat is waarschijnlijk vooral te verklaren door dat 1) eten hier prominent aanwezig is. Altijd en overal, en 2)Ik stiekem ook wel erg van eten hou... Maar, ter verdediging (of misschien vooral om mezelf gerust te stellen?): Ik hou er volgens mij wel een actieve levenstijl op na, met veel heen en weer geloop op campus en tussen campus en mijn appartement. Bovendien is ook niet ál het eten ongezond. Alhoewel suikers en vetten hier soms oververtegenwoordigd lijken is er zeker op de campus ook genoeg gezond voedsel te krijgen. En zoals Michelle ook al in haar blog suggereerde: Soms is het hier “eten of gegeten worden”, en tja... dan lijkt 'eten' mij toch nog altijd het betere alternatief...!

Tot slot moet ik natuurlijk ook nog even van de gelegenheid gebruik maken om mijn broer te feliciteren met zijn toelating tot het Pre-University College in leiden! Yay! Nu maar hopen dat ´ie daarmee af en toe ook nog een beetje tijd voor zijn zusje heeft...