When the going gets tough, the tough get going...

Dat mijn vertek uit St. Louis enigzins hectisch zou zijn had ik wel verwacht. Dat één van de andere meisjes in mijn appartement besloot de keuken in brand te steken had ik daarentegen niet verwacht.

Ik was net terug na wat laatste dingetjes op campus te hebben gedaan toen ik woensdagavond opeens veel gerommel en gevloek uit de keuken hoorde komen. Terwijl ik de deur opentrok om maar even te gaan kijken wat er aan de hand was kwam een dikke wolk rook me tegemoet. Ik riep nog tegen mijn suitemate dat ze mee naar buiten moest komen maar toen ze geen aanstalten maakte om dat ook daadwerkelijk te doen ben ik zonder verder na te denken de deur uit gerend. De andere mensen op onze verdieping waren eerst wat sceptisch, maar toen een paar tellen later ook het brandalarm in het hele gebouw afging wouden ze wel 911 bellen. Eenmaal buiten bedacht ik me pas dat het misschien handig was geweest om mijn kamerdeur dicht te doen voordat ik wegging of om mijn paspoort mee te nemen, maar misschien was het maar goed ook dat ik daar niet te lang over na heb gedacht. Dus daar stond ik dan, buiten in de kou in een t-shirt en op mijn slippers en me afvragend wat er nu zou gebeuren met mijn paspoort, mijn reisplannen, de rest van mijn spullen... De brandweer kwam gelukkig vrij snel en in de tussentijd heb ik maar een jongen uit mijn gebouw aangeklampt om een beetje mee te kletsen en niet na te hoeven denken over wat er in ons appartement gaande was. Het vuur was snel geblust en de schade viel eigenlijk ook wel mee. Zelfs al mijn wasgoed wat in de woonkamer (vlakbij de keuken) hing te drogen was nog redelijk ok. Alles stonk alleen wel heel erg naar rook, al mijn spullen zaten onder de as (en terwijl ik dit type worden mijn vingers nog steeds een beetje zwart van de as op mijn toetsenbord) en in de muur van de keuken (wat tegelijkertijd ook de muur van mijn kamer was) zit nu een groot gat. Ik kon die nacht uiteraard niet in mijn kamer blijven en had eerlijk gezegd ook weinig zin om tussen de rotzooi en in de stank alles alsnog te proberen in te pakken. Gelukkig kon ik die avond bij Amy, mijn coördinatrice van de international office waar ik net die ochtend afscheid van dacht te hebben genomen, logeren en zij heeft me geholpen mijn vlucht en treinreis naar Connecticut om te boeken. Toen ik bij haar thuis aankwam zaten haar twee kindjes (zes en drie jaar oud) al in hun pyjamaatjes op me te wachten om me aan al hun knuffelbeesten te introduceren. Als ik één ding heb geleerd die avond is dat in tijden van crisis, niets beter helpt dan een knuffelig drie-jarig mannetje op je schoot voor te lezen uit zijn favoriete boek en dat hij zich oprecht afvraagt waarom je niet voor altijd bij hem kan blijven wonen... De volgende dag ben ik vroeg opgestaan om met Amy mee naar campus te rijden en vervolgens in mijn appartement de boel een beetje te gaan opruimen en inpakken. Rond een uur of twee kwam Amy me weer ophalen en gelukkig had ik tegen die tijd al mijn spulletjes al in koffers en tassen weten te proppen. ´s middags heb ik toen lekker bij Amy thuis al mijn naar rook stinkende kleren kunnen wassen en daarna uitgebreid alles strategisch in geprobeert te pakken (maar uiteindelijk bleken beide koffers alsnog te zwaar en konden ze amper dicht; misschien toch een beetje te veel gewinkeld hier!). ´s avonds heb ik nog een glaasje brandy en een stukje chocola gekregen (want volgens Amy helpt dat het beste tegen de stress...dat en hugs van de kinderen)... Ik weet niet of het inderdaad de brandy en chocola was of gewoon het gevoel ergens veilig en een beetje “thuis” te zijn, maar ik voelde me in ieder geval een stuk beter dan de dag ervoor...
Vervolgens heeft Amy me toen de volgende ochtend (een dag later dan in mijn originele plan) bij het vliegveld met al mijn bagage afgezet. Een beetje zenuwachtig maar vol goede moed checkte ik mijn koffers in, onwetend dat me nog een lange, slopende dag te wachten stond. Mijn vlucht van St. Louis naar Chicago had ruim drie uur vertraging (waarvan we het grootste gedeelte al in het ienie-mienie vliegtuigje op de baan hebben doorgebracht), waardoor ik uiteraard mijn aansluiting naar Newark had gemist. Maar, zo vertelde een miep van de customer service me, ik was al automatisch omgeboekt op de volgende vlucht naar Newark. Die zou weliswaar pas om zes uur ´s avonds vertrekken en had sowieso al een uur vertraging, maar toch. Helaas bleek Chicago omringd door een dikke laag mist en liep de vertraging steeds verder op. Na wat heen en weer geloop (en gesleur met mijn veel te zware handbagage) tussen de verschillende gates en de customer service mochten we dan eindelijk boarden. Eennmaal in het vliegtuig kregen we helaas na een uur te horen dat onze vlucht alsnog was geannuleerd en dat we terug de terminal in moesten (ik voelde me inmiddels helemaal Tom Hanks). Aangezien de volgende vlucht naar Newark al helemaal vol zat en er die avond geen andere vluchten meer zouden zijn werd ons verteld dat we de volgende morgen op een vlucht zouden worden gezet en begon men hotel-vouchers uit te delen. Ik dacht daar toch mooi even anders over: Ik zag mezelf al in een veel te duur hotel in Chicago zitten met dure shampootjes maar zonder schoon ondergoed, en dus heb ik gevraagd of ze me misschiien op de vlucht naar Hartford (maar een halfuurtje bij Monroe, waar Lieselot woont, vandaan) konden krijgen zetten en gelukkig waren daar inderdaad nog genoeg plaatsen vrij. Uiteindelijk was ik rond een uur of half drie ´s nachts in Hartford en lag iedereen om een uur of half vijf in bed. Mijn bagage had ik al lang opgegeven en ik had al wat schone kleren van Lieselot geleend, maar gelukkig kwam een mannetje van United Airlines mijn koffers de volgende dag al langs brengen.

Inmiddels ben ik al een paar dagen in Connecticut en het is heel lekker om even helemaal niks te hoeven doen behalve chocola te eten en de kerstboom helpen versieren. De familie van Lieselot is heel lief en relaxed en ik heb in geen tijden zo gelachen als zaterdagavond, toen we met zijn allen uit eten zijn geweest bij een schattig Indiaas restaurantje in de buurt (en terug naar huis mocht ik bij John – de vader van Lieselot - in zijn cabrio meerijden met de top down en de stoelverwaring op de hoogste stand).
Gisteren ben ik met Lieselot naar New Haven gereden om daar een beetje rond te wandelen over de campus van Yale (uiteraard lang niet zo mooi als de WashU campus) en hebben we daarna nog “cheezy fries” (patat overgoten met kaas en gravy; errug slecht voor je hart) en een milkshake genomen bij een diner waar Lieselot in haar middelbare schooltijd vaak kwam. Vandaag is ook Lieselots zus aangekomen en vanavond (Christmas eve) gaan we met z'n allen naar de avondmis in de kerk om christmas-carols te zingen en dan is het morgen eindelijk kerst! Ondanks alle drama van de afgelopen paar dagen ben ik erg blij dat ik toch naar Connectitcut ben gegaan en nu kerst kan vieren met een echte kerstboom en warme chocomel bij de openhaard en niet in mijn eentje in St. Louis in een stinkend appartement te hoeven zitten....

Winter Wonderland...

Inmiddels begint de sneeuw langzaam een beetje te smelten, maar met twee hevige sneeuwstormen op zaterdag lag er zondag een dik pak: Maagdelijk wit, krakend vers en zeer slee-baar! (voor meer foto's: zie fotoalbum!)

Sweet 'n Snowy

Na een week vol stress en slaapgebrek heb ik nu eindelijk even de tijd om mijn blog weer eens te up-daten! Volgende week rond deze tijd zit ik hopelijk gezellig in Connecticut bij Lieselot op de bank, of doen we misschien iets hips of wie weet ga ik voor de verandering eens vroeg naar bed en lig ik dan al lekker te slapen, in ieder geval; ben ik dan niet meer in St. Louis. De afgelopen anderhalve week stonden daarom, naast final exams en papers, ook in het teken van afscheid nemen. En om het één of ander ging dat iedere keer gepaard met lekker eten... Omdat vorige week zondag de eerste exchange-studenten alweer naar huis gingen hebben we zaterdag nog met een hele groep geluncht in the Central West End. Het italiaanse restaurant dat men “for the occasion” had uitgezocht was niet heel bijzonder (en niet heel Italiaans) maar Bissinger's, de chocolatier waar we daarna voor een toetje heen zijn geweest, des te meer: Ik dacht om een warme chocolademelk te vragen, maar in plaats daarvan bleek mijn “drinking chocolate” pure gesmolten chocola (melk, wit én puur!) te zijn. Errug lekker en errug intens, en gelukkig kwam het in een klein espresso kopje. Omdat het buiten koud en nat was zijn we daar nog een tijdje blijven plakken tot het echt tijd was om afscheid te nemen van de franse studenten en zelf terug naar campus te gaan.


Zondag waren we vervolgens uitgenodigd door Amy, onze coördinatrice van de International Office, om bij haar thuis kerst-koekjes te komen bakken. Aldaar hebben we geholpen de koekjes te versieren met icing (mijn wit met rode stippen ijsbeer vond men erg gedruft, maar was wel lekker), heb ik een intelligentie conversatie gehad met de 3-jarige David (Elena, Amy's dochter van zes was iets strenger en hield vooral nauwkeurig in de gaten dat we haar moeders aanwijzingen goed opvolgden), en werden alle koekjes (waaronder: gingerbread, mini-cinnamon rolls, peanutbutter blossoms en Mexican weddingcakes, die in je mond meteen uit elkaar vallen waardoor het smaakt alsof je een zoete hap zand eet: een interessante ervaring) netjes uitgeserveerd. Bij het afscheid nemen mochten we ook nog een doosje vol koekjes mee naar huis nemen en kregen we allemaal een wit met rood gestreepte candy-cane.

Vervolgens was het maandag weer tijd voor serieuzere zaken en was ´s middags het final exam van mijn primatologie vak, maar ´s avonds had ik weer een soort afscheids-etentje (dit keer gewoon op campus) met twee meisjes die ik nog van het pre-orientation programma LAUNCH ken. Dinsdag hadden Lieselot en ik afgesproken om even bij de “annual Anthropology Winter Party” te gaan kijken en dat was nog verassend geslaagd: Lekkere pasta, tafels versierd met chocolaatjes en stukjes kerstboom en een ober met een rood vlinderstrikje. Woensdag heb ik vervolgens gebruncht/luncht met Elyse bij Blueberry Hill waar we uiteraard “toasted ravioli” (een echte St. Louis specialiteit) gegeten hebben. Donderdag heb ik vooral geleerd voor het examen dat ik ´s avonds had, maar vrijdag ben ik samen met Elyse, Wenlin en nog wat andere mensen naar de mall gegaan. Ons plan was eigenlijk om in The Cheesecake Factory bij te komen van een drukke week met een groot stuk taart, maar helaas doen ze daar niet aan reserveringen en was de wachttijd voor een tafeltje ruim een uur, dus hebben we maar ergens midden in de mall pasta gegeten en hebben we daarna nog wat laatste kerst inkopen gedaan en bij The Cheesecake Factory een stukje taart to go gehaald.


Als klap op de vuurpijl was vandaag mijn laatste keer met m'n host-family en alhoewel ik dacht dat het een rustig dagje met spelletjes en soep bij hen thuis zou worden had Ken nog allerlei culinaire avonturen voor me in petto (of eigenlijk: in St. Louis). Na eerst een aantal winkels (Wal-mart, J.C. Penney en Kohl's) afgestruind te hebben op zoeken naar een “el cheapo” (zoals Ken aan iets goedkoops refereert) koffer om al mijn hier gekochte kleertjes, boekjes en twee blikken pompoen mee naar Nederland te kunnen nemen (ik ben uiteindelijk voor een knalpaarse gegaan die mooi matcht bij de knalroze die ik al had), heeft hij me namelijk meegenomen naar Ruby Tuesday's (Who could hang a name on you?) om aldaar de - volgens Ken erg uniek smakende - “Bison Burger” te proberen (met echt bizon-vlees, dat dan weer wel). Vervolgens heeft 'ie me (genadeloos) meegesleept naar het pittoreske dorpje Kimmswick, naar een al even pittoresk en über-schatttig bakkerijtje, The Blue Owl waar ik zonder het te weten vrolijk het grootste stuk appeltaart ooit bestelde... (mocht iemand hier de website van The Blue Owl willen bezoeken, klik dan vooral op “mute” om niet debiel te worden van het nerveuze gitaar-muziekje op de achtergrond!). Gelukkig is het hier vrij gebruikelijk alles wat je niet op kunt mee naar huis te nemen en bood de serveerster al snel aan een “box” te halen voor mijn taart. Eenmaal bij de Lembke's thuis hebben we nog een spelletje gespeeld, heb ik mijn kerst-cadeautjes overhandigt en heb ik ook zelf nóg meer (Christelijke) cadeautjes gekregen, werd er pizza besteld en als toetje zelfgemaakte carrot-cake gegeten (wel erg lekker, maar ik voelde me inmiddels enigzins misselijk) en hebben we Chronicles of Narnia gekeken. Na de film was het tijd om voor de laatste keer afscheid te nemen en was ik toch wel erg ontroerd toen de jongste, Dakota van acht, me bedankte voor “just being you”... Na flink wat “hugs” en de belofte elkaar te zullen schrijven kreeg ik nog een groot stuk carrot-cake en door de kinderen versierde christmas-cookies mee en heeft Ken mij en mijn nieuwe koffer thuis gebracht. Dat duurde overigens twee keer zo lang als normaal, want ja: Het sneeuwt hier dus, en niet zo'n beetje ook. Ken had me al gewaarschuwd over de telefoon en inderdaad; toen ik vanmorgen mijn luxaflex opendeed lag er een dik pak (15-20 centimer)!!! ´s middags heeft het opnieuw hard gesneeuwt en dat doet het nu volgens mij nog steeds. Misschien dat ik morgen wat foto's van een besneeuwde campus on-line kan zetten... Ondertussen maak ik me ook wel een beetje zorgen, want de hele regio van St. Louis tot Chicago is ondergesneeuwd en het lijkt erop dat dit weer nog wel even doorzet, dus het is misschien maar de vraag of ik überhaupt wel (via Chicago) naar Connecticut kan vliegen volgende week. Ach, anders is er altijd nog de host-family om Kerst mee te vieren...

It’s beginning to look a lot like Christmas...

Sinterklaas... wie ken 'm niet? Nou, de Amerikanen dus!
Terwijl ik me voorstel dat de meesten van jullie inmiddels al uitbuikend van alle pepernoten, chocoladeletters en, niet te vergeten; fondant muizen tussen alle cadeuatjes in slaap zijn gevallen bestaat mijn “heerlijk avondje” uit studeren voor mijn examen van morgen met een kopje thee en een chocolate-chip cookie (ook lekker hoor). En ondanks de bagel die ik voor het paard (die heet immers niet voor niets Americo, toch?) in mijn laarsje had gestopt helaas geen cadeautjes vanmorgen... Hier
is het dus vooral wachten op de broer van onze Sint Nikolaas: Santa Claus! Veel huizen zijn al versierd met lichtjes en grote rode strikken en vanmorgen hadden we zelfs voor het eerst een beetje sneeuw! Miniscule vlokjes die bijna niet van regen te onderscheiden waren, maar toch! Ik verheug me nu al op een misschien-wel-witte kerst! Helaas zorgt de sneeuw ook voor ongelukken, vooral in het Noord-Oosten van het land (ehm... waar ga ik ook alweer heen?). Er schijnen al elf mensen overleden te zijn en ook op O'Hare vliegveld in Chicago (waar ik straks moet overstappen als ik naar New York ga) waren er problemen. Minder leuk dus.

Vanaf vandaag is het nog precies drie weken voordat ik papa, mama en Joris weer zie, en alhoewel ik bijna niet kan wachten om ze na alle mailtjes en skype-sessies eindelijk weer eens in het echt te zien bekruipt me langzaam ook een beetje een verdrietig gevoel. Het is namelijk best wel jammer om hier opeens alles achter te moeten laten: Mijn kamertje (wat inmiddels ook een beetje “thuis” is geworden), alle mensen die ik hier heb leren kennen, de campus, alle leuke winkeltjes en restaurantjes en ja, zelfs mijn host-family en hun bekeringsdrang ga ik vast een klein beetje missen... gelukkig heb ik al een heleboel foto's gemaakt, kan ik via e-mail en facebook contact houden met de meeste mensen hier en ik heb vorige week twee blikjes pumpkin gehaald bij een supermarktje in the Central West End (waar ik met Wenlin, een meisje uit mijn gebouw, en wat vrienden van haar sushi was gaan eten bij the Drunken Fish – erg geslaagd!) zodat ik terug in Nederland zelf een keertje pumpkin-pie kan proberen te maken.
Vorige week was ook de laatste avond met de Culinary Arts Society, en omdat deze keer het thema “brunch” was hebben we (´s avonds!) pancakes, bacon, scrambled eggs met asperges en biscuits (scones) staan maken. Verder ben ik afgelopen zondag samen met Lieselot, bij wijze van studie-break, naar een dansvoorstelling op campus geweest. Alle dansers waren WashU studenten en het meeste was erg mooi of leuk om te zien. Bovendien was het met Lieselot erg leuk, dus heb ik er nu ook wel vertrouwen in dat het die zes dagen bij haar in Connecticut ook erg gezellig gaat worden. We hebben al bedacht dat we dan misschien een bezoekje kunnen brengen aan de campus van Yale, die maar 20 minuutjes rijden bij haar vandaan is, en verder gaan we natuurlijk gewoon allerlei kertsmis-dingetjes doen.
Komende zaterdag is er een laatste lunch met alle exchange studenten en wat andere mensen die we gedurende het semester hebben leren kennen, en zondag zijn we uitgenodigd bij Amy, onze coördinatrice van het International Office, om bij haar thuis kerst-koekjes te komen bakken. Ook heb ik inmiddels aan mijn verlangen toegegeven en staat dus sinds vandaag constant de kerstversie van SkyRadio (“the Christmas station”) online aan, en zoals Perry Como vanmiddag zong: “it's beginning to look a lot like Christmas...”. Voor het zo ver is moet ik wel eerst nog mijn vier examens en twee papers zien te overleven, dus ik denk dat ik snel maar weer eens in de boeken duik...

Kalkoen, de Bijbel en Ratatouille

Terwijl ik met een - net vers bij Starbucks gehaalde - grande gingerbread latte de stukjes Dutch Apple Pie (bij supermarkt gehaald) en pumpkin-pie (zelfgemaakt) die ik gisteravond heb meegekregen oppeuzel en Nigel Kennedy op de achtergrond het vioolconcert van Tchaikovsky speelt alsof het niks is (wat wil een mens nog meer?) zal ik jullie niet langer in spanning houden en verslag uitbrengen van mijn Thanksgiving belevenissen...


Allereerst: Ik leef nog! Ik heb het grootste vreetfeest van het hele jaar overleefd en het eigenlijk nog best wel naar mijn zin gehad ook. Alayna was kennelijk de hele nacht opgebleven om op te ruimen, schoon te maken en dingen voor het eten voor te bereiden dus terwijl zij een dutje deed (ik voelde me een beetje schuldig, ze had echt niet zoveel moeite hoeven doen...) heb ik samen met Ken en de kinderen twee (christelijke) films gekeken: The Ultimate Gift en Facing the Giants. Ken vertelde dat het eigenlijk (zoals Annet me al gewaarschuwd had) traditie is om op Thanksgiving football te kijken, maar dat zij liever een film kijken of spelletjes doen. Ook goed. De kans dat ik football überhaupt zou begrijpen achtte ik sowieso al nihil. Na mijn mededeling dat ik met Kerstmis helaas niet meer in St. Louis zal zijn, kreeg ik ook alvast de kerstcadeautjes die ze voor mij hadden gekocht: Een kalkoenvormig peper en zoutstel, een pen met de inscriptie “faith, family, friends” (want volgens Ken is dát waar Thanksgiving om gaat), een cd van Amy Grant (uit het genre “contemporary christian music”) en... ehm... een bijbel. Tja. Het is uiteraard erg lief bedoelt, maar een beetje ongemakkelijk voelde ik me er wel bij. Na nog wat heen en weer geschreeuw tussen de Alayna, Ken en de kinderen, (het "family" element in Thanksgiving?) konden we toen om half acht eindelijk aan tafel in een roze eetkamertje vol bloemetjes en beeldjes. Na al mijn visioenen over een reusachtige kalkoen á la Mr. Bean viel de 16 pound turkey me eigenlijk nog best wel mee, en gelukkig hoefde ´ie niet in één keer op. Alayna had duidelijk haar best gedaan er een traditionele Thanksgiving maaltijd van te maken, inclusief green beans (stiekem gewoon sperciebonen), mashed potatoes, stuffing, cranberry-saus, fruitsalade en sweet potatoes (mijn favoriet, want alhoewel inderdaad erg “sweet” toch ook erg lekker). Na het eten hebben we nog een spelletje gedaan en Ratatouille gekeken. Erg leuke film; echt een aanrader!(en van Pixar, dus hoe kan het ook anders?). Ik zou er bijna mijn mening over dit weeïge franse gerecht van gaan herzien...

Happy Thanksgiving !!!

Happy Thanksgiving iedereen ! Terwijl bij jullie Sinterklaas alweer over de daken huppelt is het hier vooral kalkoen en pumpkin-pie wat de klok slaat... Mijn host-family belde net met de mededeling dat ze ietsje achter lopen op schema en dat ik daarom niet (zoals afgesproken) om 10:00 maar om 11:55 (waarom niet gewoon twaalf uur is ook mij een raadsel...) word opgehaald. Ook goed. Dat geeft me mooi even de tijd om een klein up-dateje te schrijven, want mijn tijd hier begint schaars te worden en daardoor schiet mijn blog er soms even bij in... Zo zit ik immers nog buiten met een grote zonnebril (de zonnebril die ik helaas in LA ben kwijtgeraakt) en zo zit ik binnen met kopjes thee te proberen de verkoudheid op afstand te houden (het lukt aardig) terwijl buiten de regen tegen de ramen tikt. Want ook hier is het nu toch echt herfst...


Met nog maar vijf weken te gaan tot ik weer op Nederlandse bodem sta begin ik pas goed te beseffen hoe mijn tijd hier voorbij vliegt. Vijf weken klinkt redelijk lang, maar eigenlijk zijn het nog maar drie weekjes college, dan een een paar final exams en tot slot nog tien daagjes vakantie. Gelukkig heb ik - na mama een aantal keer de aardige dames van het reisbureau te laten bezoeken (dankjewel!) en zelf met United Airlines te bellen - het voor elkaar weten te krijgen mijn ticket van St. Louis naar New York naar een vroegere datum om te zetten, zodat ik nu de 20e al op Newark vliegveld aankom. Vanaf daar ga ik dan eerst naar Monroe, Connecticut om kertsmis te vieren met Lieselot en haar familie (haar Belgische moeder maakt zelf bonbons, dus volgens mij kom ik die zes dagen prima door!) voordat ik de 26e weer terug naar New York afreis om daar mijn laatste paar dagen in de VS samen met papa, mama en Joris door te brengen!

Hoog tijd dus om die drie weken die ik nog in St. Louis heb eens goed te gaan besteden en high-speed te genieten (niet dat ik niet al deed natuurlijk). In het kader daarvan heb ik daarom maar afgelopen zondag samen met Chuan-Wen (een mede- exchange studente), Wenlin (een meisje uit mijn gebouw) en Sophie (een vriendin van Wenlin) ergens in de stad gebruncht. Ik had namelijk iets gelezen over een schattig Italiaans tentje, ideaal voor brunch of lunch en maar één halte met de metro vanaf campus. Maar toen we daarmee wel meteen in een heel ander gedeelte van de stad waren, de snelweg per brug moesten oversteken en door wat verlaten straten liepen begon iedereen zich af te vragen of ik zeker wist dat het daar was. Gelukkig bleek dat wel zo te zijn en La Dolce Vita was de reis helemaal waard. Sophie vond het zelfs de beste brunch die ze ooit in de VS had gehad! Mijn verse sapje en scrambled eggs met bacon en gruyere waren inderdaad ook niet slecht, en gelukkig waren het geen al te grote porties.

Na dinsdagochtend nog een midterm examen gemaakt te hebben heb ik nu dus ivm met Thanksgivng een paar dagen vrij. Omdat bijna alle studenten deze (f)ee(s)tdag thuis met familie vieren is de campus inmiddels compleet verlaten en ik was dan ook erg blij om dinsdagavond opeens een smsje te krijgen van wat andere “thuisblijvers” met de vraag of ik zin had mee te gaan naar Wasabi, een japans restuarant niet ver van campus. Samen uit eten gaan klonk als een veel beter idee dan ergens zielig in mijn eentje wat te gaan halen en mijn "Bento" (een Japans lunchboxje vol lekkere hapjes; sushi, tempura, garnalen, rijst) en ijs(groene)thee waren zeker een goed begin van de break!


Gisteren heb ik vooral uitgeslapen en lekker niks gedaan, en vandaag is het dus Thanksgiving! Ik ben benieuwd wat me straks te wachten staat daar in het lichtblauwe huisje op de Fox Meadow Lane in Arnold... Toen ze me gisteren belden vertelde Ken al trots over de 16 pounds (ruim 7 kilo) wegende turkey, de cranberry saus die al gemaakt was en Alayna die bezig was aan twee (?!) pumpkin-pies...

Wordt vervolgd dus!

Someone told me it's all happening at the zoo…

Het was me al door iedereen aangeraden, maar zaterdag ben ik dan eindelijk naar de St. Louis Zoo (en daarmee ook in Forest Park) geweest. Forest Park is één van de grootste stadsparken in de VS en de dierentuin schijnt één van de beste van het land te zijn. Beiden wel een bezoekje waard dus!


Yuka was al eens in de dierentuin geweest maar vond het zo leuk dat ze nog een keer wou dus toen ze voor de zoveelste keer uitriep “I wanna go to Zoo !” heb ik gezeg dat ik wel mee wou. Vervolgens heeft ze met de verzekering dat “cute animals will melt your heart” and “do not worry it never smell strongly” nog een dozijn mensen enthousiast gemaakt. Helaas bleek kwart voor elf op een zaterdagochtend toch nog te vroeg voor een aantal van hen (misschien omdat er de vorige avond Diwali was: Een ruim drie uur durende show vol muziek, dans en toneel om de overwinning van licht over donker en goed over kwaad te vieren.) Uiteindelijk waren we dus maar met z'n zessen, maar dat was wel heel gezellig en we hebben bijna alle dieren kunnen zien. St. Louis Zoo is inderdaad een leuke en grote dierentuin en Forest Park was door alle herfstkleuren en de strakblauwe lucht prima om doorheen te wandelen.


Eenmaal terug op campus hadden we amper tijd om onze voetjes wat rust te geven want ´s avonds was er een “potluck” (een feestje waarbij iedereen iets te eten meeneemt) georganiseerd door mede exchange-studente Chuan-Wen. Naast mijn 'Traditional Dutch Honey Cake' (ontbijtkoek) en appelsap was er nog veel meer lekker internationaal eten and iedereen duidelijk zijn of haar best gedaan om iets bijzonders mee te nemen: Sushi, pasta, quiche, lasagna, Russische pasteitjes, mosselen en een heleboel lekkere toetjes. Mijn favoriet was een arabisch dessert van kaas, rozijnen en flinterdunne reepjes deeg, gemaakt door een jongen die op exchange was geweest naar Dubai en Tunesië. Rond een uur of tien zou er ergens in een club nog een feestje zijn waar een aantal mensen heen wilden maar toen Lieselot me uitnodigde voor een film en microwave-popcorn bij in haar appartement leek dat me eigenlijk een veel beter idee dan nog eens uren op mijn benen staan. De film, Peaceful Warrior, viel wat tegen, maar het was wel heel gezellig en Lieselot heeft me zelfs uitgenodigd om kerstmis bij haar thuis in Connecticut vieren! Of dat door gaat weet ik nog niet, want ik heb eigenlijk mijn ticket van St. Louis naar New York al geboekt, maar wie weet valt er nog iets te regelen... Bovendien moet er voor het zover is nog een hoop gedaan worden: Papers, examens, projecten, zoveel mogelijk van St. Louis zien en niet te vergeten: volgende week Thanksgiving!

"She is not Dutch, she is Gwen !"

De tijd vliegt voorbij en inmiddels is het dan ook al November; de laatste maand die ik nog helemaal in St. Louis zal zijn...

Afgezien van hier en daar een verdwaalde cowboy of schaars-geklede heks en speciaal door Carol meegenomen Halloween cupcakes tijdens mijn Vermeer seminar (en vervolgens het gevoel dat mijn ogen uit mijn hoofd zouden vallen door de overdosis suiker) is Halloween vorige week woensdag helaas een beetje aan me voorbij gegaan. Maar gelukkig betekent dat niet dat ik de afgelopen tijd verder ook niks spannends meer heb gedaan!

Vrijdag was ik samen met een andere internationale studente (Ting, een rechtenstudente uit China) in het kader van het Be Our Guest programma uitgenodigd door Judi, een soort wannabe Oprah met een harde schaterlach en een knus huisje in Chesterfield. Be Our Guest lijkt een beetje op het Host Family programma en wordt eveneens georganiseerd door het International Office, maar is in tegenstelling tot het Host Family programma éénmalig en gaat in principe om een maaltijd (in plaats van een hele dag de hort op...). Eenmaal in Chesterfield aangekomen bleek dat Judi's best friend Diane er ook was, en Diane - die uitswisselingsprogramma's voor middelbare scholieren organiseerd - had vijf meisjes uit Thailand, Frankrijk, Indonesië, Duistland en Turkije meegenomen . Een “all girls night” dus. We hebben lekkere lasagna (maar vast niet zo lekker als de lasagna die papa vorige week had gemaakt :( - volgens Joris "the best ever"...) en appeltaart à la mode (waarvan we sinds Little Miss Sunshine weten dat het gewoon “met ijs” betekent) gegeten en daarna hebben de meisjes nog geprobeert het dansje op het immens populaire nummer Superman van Soulja Boy proberen te leren. Rond negen uur werden zij weer door hun host-families opgehaald en zijn ook Ting en ik maar weer richting huis gegaan. Alhoewel het leuk was om over hun ervaringen te horen was ik toch ook wel heel blij om 's avonds niet naar mijn host-family maar gewoon lekker naar mijn eigen appartementje terug te gaan. Judi zelf is volgens mij wel een aardige host-moeder, maar misschien wat onnozel. Ze had al een paar studenten in huis gehad en hoopte nu op iemand uit Indonesië. Dat zo'n student dan waarschijnlijk moslim zou zijn was geen probleem voor Judi want, zo zei ze zelf: Ze had laatst nog een boek gelezen over een vrouw die moslim is en “haar cultuur enzo”...

Zaterdag heb ik een beetje uitgeslapen totdat Ken, mijn host-family man, belde met de vraag welke kleur ik mooier vind; teal of roze... Hij wou niet verklappen waarom hij dat zo nodig 's morgens vroeg moest weten, dus ik vrees het ergste en hoop maar dat mijn antwoord ( 'roze' uiteraard) een goede keus was...
's Middags hebben Lieselot en Landen, WashU studentes die zelf afgelopen semester op exchange zijn geweest (naar resp. Fiji en Chili !), ons meegenomen naar South Grand Boulevard (ergens halverwege tussen campus en downtown) waar we lekker geluncht hebben (en WashU betaalde!)bij het eerste - en tot nog toe enige - Afghaanse restaurant in Missouri, Sameem.




Na het eten zijn we nog even bij een internationaal supermarktje geweest en ook dat was erg leuk omdat iedereen wel dingen uit zijn eigen land kon vinden en Chris, die er een gewoonte van heeft gemaakt om op alles wat mensen doen te reageren met “You are so... (Japanese/Dutch/French)”, kon het ook hier niet laten om me verschillende keren te wijzen op mijn “Nederlandsheid”. Veel Nederlandse producten waren er niet, maar ik heb wel mooi een rol bolletje beschuit (en Zweedse chocopasta voor er op) en ontbijtkoek (“Traditional Dutch Honey Cake” – naar mijn idee een betere vertaling dan Euroshopper's “breakfast-cake”) meegenomen. Aangezien een mede-exchanger komende zaterdag een “potluck” (een feestje waarbij iedereen iets te eten mee neemt) organiseert heb ik maar meteen twee pakken gekocht; één voor mijzelf en één voor het feest (wordt vast lekker in combinatie met Yuka's zelfgemaakte sushi...). Alhoewel ik het eerder helemaal eens geweest zou zijn met Yuka´s boze reactie ("She is not Dutch, she is Gwen!") op Chris' opmerkingen, moest ik hem na het winkelen toch een beetje gelijk geven. Trots op mijn rol beschuit en pakken ontbijtkoek voelde ik me opeens erg Hollands en trots: Misschien is Gwen dan toch ook wel een beetje Dutch...

"I just killed two people and now I’m having a party at home…"

Gezien de hoeveelheid reacties op mijn vorige stukje (Dankjewel iedereenl! Leuk om te merken dat mijn blog gelezen wordt!) heeft zo'n beetje iedereen wel de kans gehad om over mijn avonturen in LA te lezen, dus bij deze alweer een nieuwe up-date! Vrijdag ben ik namelijk naar de mall geweest en zaterdag had ik weer een host-family dagje; ervaringen die beide wel een up-date waard zijn!

Inmiddels was zo'n beetje iedereen die ik kende al naar de (Saint Louis) Galleria geweest. Behalve ikzelf dus, en daarom hadden Chris en ik besloten om vrijdagmiddag na onze laatste les de bus te pakken om de mall onveilig te gaan maken. Alhoewel de Galleria naar Amerikaanse maatstaven eigenlijk best klein is, was het toch wel echt wat je je bij een Amerikaans winkelcentrum voorstelt: Veel verschillende winkels en een “foodcourt” op de begane grond waar je Italiaans, Chinees, Japans en uiteraard een variëteit aan hamburgers en cheeseburgers kunt eten. Omdat ik in LA al veel gewinkeld had heb ik niet veel gekocht, maar het was ook leuk om gewoon rond te kijken en ik heb Chris een beetje geadviseerd toen hij nieuwe schoenen kocht. Na een paar uur winkelen besloten we ons tripje lekker op z'n Hollands af te sluiten met koffie en gebak bij the Cheesecake Factory. Alhoewel ze ook hele maaltijden serveren en het inmiddels etenstijd was, gingen wij uiteraard gewoon voor de cheesecake. Goede keus bleek later, want één stukje taart was een maaltijd op zich! Chris koos de pompoen-pecan taart die ze alleen in de herfst hebben, en ik moest natuurlijk de “Dutch Apple Caramel Streusel” proberen. Vervolgens maakte ik nog de cruciale fout om om extra whipped cream te vragen en kwam de ober halverwege nog met een grote grijns op zijn gezicht langs om te vragen of alles naar wens was en of we misschien behoefte hadden aan nóg meer slagroom. Grappig hoor.


Zaterdag stapte ik in alle vroegte (ok, negen uur...) weer bij Ken en de jongens in de auto (moeder en dochter waren druk bezig met het opruimen van het huis en zouden ons dus pas vanaf de lunch vergezellen). Wat me meteen opviel was dat de muziek die uit de autoradio kwam iets hipper en minder christelijk was dan normaal. En inderdaad, joy.fm (de zender die normaal op staat en waar niets anders dan christelijke pop wordt gedraaid) bleek wat last te hebben van ruis, dus stond de radio tijdelijk ergens anders op. Alhoewel U2 en David Gray mij goed bevielen terwijl we over de Paul Simon freeway crossten (na googlen bij thuiskomst bleek de weg helaas naar een ex-senator zijn genoemd en niet naar mijn “diamonds on the soles of her shoes” held...) maakte het Ken toch iet wat nerveus; voor je het weet zingen ze “I just killed two people and now I'm having a party at my home...” verzekerde hij me. Arme Ken. Zo veel goede muziek die daardoor aan hem verloren gaat... Maar goed, terug naar ons dagje uit! Als eerste op het programma stond Cahokia Indian Mounds; de overblijfselen van een oude beschaving die grote heuvels maakten om daar hun tempels op te bouwen en doden in te begraven. Ironisch genoeg heb ik weinig van de werkelijke heuvels gezien en hebben we onze tijd vooral doorgebracht in het “intrepretive centre” waar ze wat oude pijlpunten hadden tentoongesteld en een film draaiden. Toch was het erg leuk, vooral omdat ik veel herkende van wat ik bij antropologie heb geleerd.

Na uiteraard veel foto's gemaakt te hebben (waarvan Ken de hele tijd zegt dat ik ze naar mijn moeder kan opsturen... alsof papa niet geïntereseerd zou zijn in wat ik hier allemaal uitvreet ?!) zijn we doorgereden naar het dorpje Cahokia, waar we een oud rechtsgebouwtje en een replica van een oude blokhut-kerk hebben bekeken.Vervolgens was het tijd voor lunch, maar aangezien bij de Lembke's thuis ondertussen de garbage disposal was stuk gegaan konden Alyana en Carrie helaas niet mee. Ken liet zijn plannen echter niet in de war gooien en heeft de jongens en mij alsnog meegenomen naar Shogun, waar ik werd getrakteerd op japanse garnalen met rijst en groente die met grote messen en hoge vlammen voor onze neus werden klaargemaakt. Na nog snel even een kijkje te hebben genomen in Mastodon State Park, waar ooit het skelet van een mastodon (een soort mammoet) is gevonden zouden we toen als toetje taart bij The Blue Owl in het pittoreske dorpje Kimmswick gaan eten. Echter, toen we in Kimmswick aankwamen bleek daar het jaarlijkse appel-festival aan de gang te zijn en concludeerde Ken dat we daardoor vast een uur of twee zouden moeten wachten op een tafeltje. In plaats daarvan hebben we toen dus maar ergens ijs gehaald en toen we een beetje aan de praat raakten over eten - en hamburgers in het bijzonder - en ik vertede dat ik al veel had gehoord over de mini-hamburgers van White Castle en die toch zeker nog een keer wou proberen voordat ik hier weer weg ging, riep Ken enthousiast dat dat heel goed uitkwam omdat er een White Castle in de buurt zat! Sprakeloos door zijn veel te enthousiaste reactie stond ik vijf minuten later in een wit met blauw gebouwtje een hamburger te bestellen. Gelukkig zijn ze inderdaad heel klein en had ik nog wel ruimte over voor de twee hapjes die het hamburgertje in beslag nam... Inmiddels was het al vier uur geweest en dat betekende dat Ken nog maar drie kwartier had om bij de kerk te komen waar hij één van de spelletjes van de "Hullabaloo", de Halloween viering voor de kinderen, zou begeleiden. Na een snel bezoekje aan de Shop 'n Save, waar ik in een tevergeefse poging om gezonder te gaan eten nog wat appels, worteltjes en bananen heb gescoord, arriveerden we inderdaad nog net op tijd bij de kerk. Ken begleidde het zeer uitdagende spelletje “Plinko”, waarbij de kinderen een ping-pongballetje bovenaan los moesten laten waar na het, geheel afhankelijk van kans, in een bakje 1, 2 of 3 terecht kwam en ze een snoepje uit het corresponderende trommeltje 1, 2 of 3 mochten nemen. Kens uitputtende taak was dus het uit het bakje nemen van het balletje en het aan het volgende kindje geven (en af en toe, als bijvoorbeeld het balletje op de grond viel, moest hij daarvoor zowaar opstaan...). Hij verzekerde me dan ook dat hij liever - net als vorig jaar - de sjoelbak zou bemannen, want daarbij kon hij tenminste de hele tijd blijven zitten (en inderdaad, na een uur of twee zat hij te zweten als een otter...enigzins zorgwekkend...). Omdat ik, in tegenstelling tot Ken, niet vies ben van af en toe wat beweging heb ik me samen met Ethan en zijn vriendje David (een leuk bleek ventje met rood haar en een liefde voor Walmart...ik voelde meteen een soort verbondenheid) ingeschreven en heb met hen een aantal van de spelletjes gedaan. Rond een uur of acht liep de Hullabaloo op zijn eind en gingen alle kinderen (inclusief mijzelf!) trots met hun buit aan snoepjes, speeltjes en chocola naar huis. Ik mocht ook nog even mee naar “huis” en ben dus voor het eerst bij mijn host-family binnen geweest. Alhoewel ik na het zien van de tuin en de buitenkant van het huis (waar ik oveigens uitgebreid de tijd voor had omdat Ken eerst moest gaan kijken of de kust veilig was – of Alayna klaar was met het opruimen en schoonmaken van het huis - voordat ik naar binnen mocht) me al een aardige voorstelling kon maken van hoe het er binnen uit zou zien was ik toch enigzins overdonderd door de enorme hoeveelheid foto’s in lijstjes, schilderijtjes en andere prullaria. Ik hoop dan ook maar dat ik na het handenwassen mijn handen inderdaad aan een handdoekje heb afgedroogd en niet per ongeluk aan één of andere kerst-decoratie... Het is wel een erg knus huisje en mede daardoor was het erg gezellig. Omdat Alayna net een nieuwe broodmachine had gekocht hebben we zelfgemaakte pizza gegeten en Spiderman 2 keken... Toen de film was afgelopen bracht Ken me weer naar huis en ik was zo moe van het volle programma dat ik amper merkte dat de autoradio gewoon weer op joy.fm stond...

California Dreamin'

I'd be safe and warm
if I was in L.A
California Dreamin'
on such a winter's day...

Daar is 'ie dan! De up-date over mijn weekend in LA !!! Het is moeilijk te geloven dat ik daar zondag nog met een t-shirtje aan en mijn zonnebril op (alhoewel dat in hip LA natuurlijk geen zonnebril maar “eyewear” heet) door de stad banjerde. In St. Louis is het inmiddels namelijk koud en nat, dus dat ik mijn eyewear ergens tijdens het winkelen in LA ben kwijtgeraakt is geen enkel probleem (maar wel een beetje zielig natuurlijk...).

Vrijdag had ik om tien uur 's morgens een vlucht richting Californië en kwam ik door het tijdsverschil na ruim vier uur vliegen toch al om twaalf uur in LA aan, waar ik amper op mijn bagage hoefde te wachten en ik voor maar vier dollar met de FlyAway bus van LAX (het vliegveld) direct naar Westwood mee kon rijden, om daar vlakbij de universiteit uit te stappen. Vanuit de bus keek ik mijn ogen uit: Palmbomen, het Hollywood-sign (ver in de verte, en dus niet meer dan een wit streepje in de heuvels, maar toch!) en snelwegen met zes banen in elke richting... Ik was duidelijk “not in Kansas (or Missouri for that matter) anymore”. Leanthe kwam me ophalen van de bushalte en de rest van de dag hebben we vooral op de enorme UCLA campus doorgebracht. Na een korte rondleiding ben ik 's middags zelfs nog mee geweest naar een college Social & Personality Development, waar we een zeer ontroerende documentaire hebben gezien over homosexuele koppels met een een kinderwens. ´s avonds hebben we gegeten in één van de restaurants op campus waar we voor een vaste prijs zo veel mochten eten als we op konden. “All you care to eat” noemen ze dat, wat bij ons neerkwam op “more we cared to eat”: Na onze buikjes dus (iets te) rond te hebben gegeten hebben we in Leanthe’s kamer nog Bridget Jones gekeken en zijn we daarna snel in slaap gevallen.


Zaterdag zijn we vervolgens redelijk vroeg opgestaan en hebben we de “Big Blue Bus” richting Santa Monica genomen. Eenmaal daar zijn we, na een snelle blik op de oceaan te hebben geworpen, uitgebreid gaan winkelen op “third street promenade”. Alhoewel we in eerste instantie het plan hadden om 's morgens wat te winkelen en 's middags het Getty museum aan te doen, bleek dat toch iets te ambiteus. Na uitgebreide bezoekjes aan the GAP, Abercrombie & Fitch, American Eagle Outfitters, Old Navy, Victoria's Secret, J.Crew en Borders en een lunch bij le Pain Quotidien (die ook op verschillende locaties in New York zit en ons al was aangeraden door FJ) besloten we dus de plannen om te gooien en het Getty voor zondagochtend te bewaren. Frappant detail was nog wel dat onze ober bij le Pain uit België kwam en onze “we're from Holland” beantwoordde met “ik dacht het al”. Hij bleek Maarten te heten en was al vijf jaar in LA om daar zijn geluk als acteur te beproeven (maar had naar ons idee, gezien zijn bijbaan in dit lunchtentje, helaas nog niet veel succes). Rond een uur of vijf hebben we toen, nog steeds in dezelfde straat (waar verschillende artiesten inmiddels hun muziek lieten horen en de bomen met kleine paarse lichtjes waren versierd - erg gezellig), ergens lekkere salade met peer en warme geitenkaas gegeten en hebben we in de bioscoop the Heartbreak Kid gezien (de film viel wat tegen, maar het was uiteraard wel erg gezellig). Uitgeput van al het winkelen hadden we toen ´s avonds nog net genoeg energie over voor één aflevering Gilmore Girls van DVD.


Zondagochtend was het dus tijd voor het Getty en dat was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt! Niet alleen heeft het museum een indrukwekkende collectie, maar de locatie (hoog op een heuvel; gelukkig rijden er trammetjes heen en weer om bezoekers naar boven te brengen) zorgt voor een prachtig uitzicht over de stad, de heuvels en de oceaan. We hadden wel uren vanaf het terras het uitzicht willen blijven bewonderen, maar zijn na de lunch toch redelijk snel weer vertrokken... Er stond namelijk nog meer op het programma! Je kunt immers niet in LA zijn geweest zonder Hollywood te hebben gezien, wat overigens makkelijker gezegd dan gedaan is: LA is een enorme stad en vooral heel uitgestrekt, dus na een halfuur met de bus en een klein stukje lopen stonden we dan eindelijk op de Walk of Fame en dat was...ehm... een beetje een teleurstelling...We waren meer bezig met het in de gaten houden van onze tasjes dan met de sterren op de straat, wiens namen ons bovendien amper wat zeiden. Gelukkig werd het een beetje beter naarmate we richting het “centrum” liepen en daar hebben we ook nog wat foto's genomen van het Kodak theater (van de Oscars!) en Ripley's Believe It or Not! bezocht, een maf museum met allerlei visuele illusies, een levensgrote pop van Robert Wadlow (die we nog kennen van het vorige tripje met de host family!) en een bikini van human hair (beetje ranzig wel ja...). Omdat Hollywood dus niet de meest gezellige buurt van LA is zijn tegen etenstijd terug gegaan naar Westwood (wat overigens juist wél heel gezellig is, met veel leuke winkels en restaurantjes) en hebben daar lekker pasta gegeten bij een italiaans restaurant. Na het eten zijn we nog even een Halloween winkel ingeschoten om voor Leanthe een Harry Potter hoed en cape te scoren en hebben we als toetje “froyo” (frozen yoghurt) gehaald bij Red Mango (ik had de groene thee variant, met mango topping: erg geslaagd!). Terug in Leanthe's dorm hebben we toen nog een filmpje gekeken en daarmee kwam mijn bezoek alweer bijna aan een eind...


Mijn vlucht op maandag vertrok pas om half drie, dus hadden we ´s morgen nog even tijd om een ontbijtje te eten bij het Bruin Café en mijn “you see LA” t-shirtje te kopen in de UCLA store (die ook al zo enorm is). Leanthe had ´s middags college dus ben ik zelf met wederom de FlyAway bus richting LAX gegaan (zonder slaapzak en matje dit keer, maar met er een hoop nieuwe kleren voor in de plaats). Mijn vliegtuig had ietsje vertraging, maar gelukig maakte de reis veel goed. Bij binnenkomst begroette de purser me met een vriendelijk “How are you?” en toen ik antwoordde “I'm good, how are you?” kreeg ik een enthousiast “I'm oustanding” als reactie; veel gezelliger dan het “same junk, different day” dat ik de purser van de heenreis destijds chagerijning tegen een stewardess had horen zeggen. Ook al beter dan de heenreis was mijn zitplaats; toen zat ik aan het gangpad, maar dit keer had ik de windowseat en daarmee geweldig uitzicht over de Californische heuvels (inclusief bosbranden; gelukkig in LA niks van gemerkt), de woestijn in het wilde westen en het glooiende groene landschap van Kansas en Missouri.

Al met al was mijn bezoek aan LA dus veel te kort, maar wel heel geslaagd. Ik was dan ook enigzins teleurgesteld om weer “gewoon” in St. Louis te zijn... I'd be safe and warm if I was in L.A...

So shine we are!

16 oktober (ten minste, bij mij... daar-o is het inmiddels al de 17e...)! En dat betekent dat ik hier nu precies twee maanden ben! Twee maanden in wat volgens sommigen de meeste gevaarlijke stad van de VS is, en ik heb nog geen drive-by shooting of bende-lid gezien. Misschien maar zo houden ook... Wel zou ik uren kunnen uitweiden over hoe wc's hier anders doortrekken, over de Christian Warehouse Publishers, een winkel waar ik een tijdje geleden met mijn host family ben geweest en waar ze de “Coffee Cup Studies” verkopen; een serie bijbelstudies die aansluiten bij het dagelijks leven van jonge vrouwen (die tegenwoordig veel tijd doorbrengen in Starbucks-achtige koffie tentjes) en met titels als Solomon Latte en Espresso with Esther. Of over hoe Amerikanen kennelijk niet aan spray deodorant doen (alleen maar zeep-achtige rollers...het is even wennen, maar uiteraard beter dan niks (we leven immers niet meer in de jaren ´60...)) maar des te meer aan pindakaas, wat overal in en op wordt gegeten: Niet allen op brood als peanutbutter-jelly sandwiches (pindakaas met jam, wat al gemengd (à la duo penotti) in potten in de supermarkt wordt verkocht), maar ook op müeslirepen, in combinatie met chocola, in cakejes, in M&M's... bijna elk soort snoep of snack heeft wel een peanutbutter variant. Maar goed, met morgen een volle dag met colleges (waaronder mijn twee en haf uur duren vermeer seminar) en ´s avonds een bezoek aan een jazz-optreden georganiseerd dor het OISS en donderag een midterm examen en een quiz en les tot half negen ´s avonds en vrijdagochtend de 9:55 vlucht naar LA zal ik het kort houden. Wat ik wel binnenkort nog zal doen is wat meer vertellen over mijn courses, maar dat moet dus nog even wachten tot volgende week.

Afgelopen week stond vooral in het teken van “The Big Change” zoals er nu door iedereen aan gerefeerd wordt. Na de 40 graden van eind augustus en de 25-30 graden in september waren de schrale 18 en (dus) met jas naar buiten op woensdag wel even wennen. Ik was al gewaarschuwd voor het wisselvallige weer in Missouri, en inderdaad: Na twee dagen van kou en regen was het des te vreemder om het vervolgens op vrijdag door de onverwachte 28 graden veel te warm te hebben in mijn spijkerbroek en dubbele laagjes. Op zaterdag was het toen opeens weer druilerig en het is dus geen wonder dat veel mensen inmiddels verkouden zijn.

Verder was het afgelopen woensdag (10 oktober) de Taiwanese onafhankelijkheidsdag, maar was besloten om dat pas vrijdag met een diner georganiseerd door TSO, de Taiwanese Student Organization, te vieren. Omdat een aantal mensen die ik via Explore ken uit Taiwan komen was ik ook uitgenodigd en ben ik vrijdagavond dus mee geweest naar een Chinees restaurant in de buurt van campus. Elk gerecht werd apart per tafel geserveerd en steeds als we met z´n tienen (er zaten tien mensen per tafel) een gerecht op hadden brachten de serveersters al weer wat nieuws: Vlees, vis, groente... Ik vond eigenlijk alles wel lekker, maar vond het toetje het meest bijzonder: Een soort warme kokosmelk met glibberige balletjes(beetje zoals kaviaar) er in... Het klinkt ranzig, maar is echt best lekker!


Na afloop zijn we nog even naar de karaoke avond op campus geweest, georganiseerd door de AMA (Asian Musical Association; ze zijn hier erg van de afkortingen) en met vornamelijk Chinese, Japanse en Koreaanse liedjes had ik niet eens een excuus nodig om niet te zingen... Ik heb dus vooral gefascineerd toegekeken terwijl anderen meezongen met liedjes als die van de Japanse zangeres "BoA" waarvan de japanse tekst af en toe aangevuld was met nietszeggendw Engelse kreten als “sho shine we are” en “I feel the brightness love !" Ja, japanners blijven me verbazen... Eerder had Yuka me al een link gestuurd naar de website van "BabyCinnamon" (een vriendje van Hello Kitty) alwaar ik sprakeloos naar de indrukwekkende overdosis pastelkleurige onschuldigheid heb zitten kijken... En heb ik na meerdere uitnodigingen om te gaan "blunchen" opgemerkt dat ze echt moeite hebben met "l" en "r" (het is zelfs zo erg dat Yuka eten met de letter r of l er in probeert te vermijden omdat het bestellen ervan een ramp is, en heeft ze het liever niet over haar studie (political science))!

Maar helaas gaat het, nu het academisch jaar volop in gang is, steeds vaker wèl ver onze studie... Ik breng inmiddels een groot deel van mijn tijd in de bieb door en probeer mijn slaapgebrek te compenseren met liters koffie, frisse moed en de wetenschap dat ik bij terugkomst in Nederland nog zo´n drie weken heb om uitgebreid bij te slapen voordat ook in Utrecht weer alles begint... Zondag ben ik daarom dus vrolijk naar het concert van Paolo Nutini geweest. We waren er rond kwart voor acht en ruim twee uur, twee openingsacts en twee set-wisselingen later begon het concert dan echt. Alhoewel de bandleden er alledrie redelijk fris uitzagen, leek Paoalo zelf een beetje de weg kwijt (volgens mij gewoon kennterstoned en bezopen) en stond ´ie voorover gebogen en met zijn haar voor zijn ogen gekamt op het toneel voor zich uit te zingen. Hij opende met een nummer dat niemand verwacht had en een deel van het (voornamelijk vrouwelijk) publiek was duidelijk diepteleurgesteld in zijn performance. Ik moet toegeven, het was inderdaad een beetje een dubieus concert, maar ik heb me desondanks prima vermaakt. De mzuiek was goed en het was erg leuk om het nu allemaal een keer live te horen.

Morgen ga ik dus weer naar een optreden, en alhoewel ik geen grote jazz-fan ben heb ik er eigenlijk wel zin in, sowieso omdat het vast gezellig wordt maar ook omdat ik Frank Vignola (de artiest) even geyoutube-d heb en eigenlijk best enthousiast ben... Al met al een muzikaal weekje dus, en dit weekend is het dan weer eens tijd voor wat serious sight-seeing (en shopping), ditmaal in LA! Uiteraard volgt er bij terugkomst een uitgebreid verslag. Goed, dan ga ik nu eindelijk eens even tijd aan mijn huiswerk besteden, maar onthoud: Shine we are!

Majestic en Magnificent

Druk bezig met de voorbereidingen voor het concert van Paolo Nutini komende zondag (lees: muziek luisteren en M&M's eten...) zou ik bijna vergeten dat ik nog verslag moet doen van wederom een enerverend dagje uit met mijn host family!

Vrijdagavond ben ik eerst nog met Chris en een paar van zijn “suitemates” uit eten geweest bij een indiaas restaurant in the Central West End, een leuke wijk met allemaal restaurantjes en maar twee metrohaltes van campus vandaan. Het restaurant was net geopend (op een nieuwe locatie heropend, eigenlijk) en dat betekende naast het feit dat het er binnen allemaal nog mooi en spannend uitzag (met een muurschildering van een olifant!) helaas ook dat we bijna een uur op ons eten moesten wachten. Toen het eten uiteindelijk kwam was het wel erg lekker (en ook best wel duur) en kregen we nog wat papadums “on the house”. Gemengde gevoelens dus over Rasoi, maar het was wel heel gezellig. Chris' suitemates zijn allemaal erg leuk, en ik denk dat ze mij ook wel leuk vonden, want hij vertelde vandaag dat één van de meisjes al had gevraagd of ik volgende keer weer mee ging :D
Eenmaal terug bij Skinker (het metro-station bij campus en pal onder Kayak's) heb ik met Chris nog even koffie gedronken op het terras en ben daarna mijn bedje in gedoken. Zijn suitemates gingen nog naar een rock-optreden ergens in de buurt en wij waren ook uitgenodigd, maar met een dagje met de Lembke's voor de boeg wou ik liever nog even goed uitrusten (gelukkig kwamen ze me deze keer iets later ophalen...).

Omdat Alayna net een operatie aan haar duim achter de rug had en bovendien nog steeds aan het herstellen is van de eerdere operatie aan haar schouder en Carrie gevraagd was op de hond van de buren te passen was ik dit keer alleen met “de mannen”. Als eerste zijn we naar Hartford, Illinois geweest om daar de Lewis & Clark State Historic Site te bezoeken. Daar, in Camp River Dubois, hebben Lewis en Clark zich destijds voorbereid op hun lange tocht richting de oceaan. Het gloednieuwe “interpretive center” bood veel informatie over Lewis en Clark en hun reis doormiddel van een film en een replica van de kielboot die ze gebruikten om de Missouri (rivier) af te reizen en buiten hadden ze zelfs de moeite genomen het oude fort na te bouwen en er tijdens openingstijden een jolige tourguide in te laten bivakkeren. Enthousiast vertelde hij ons over laudanum (een opium oplossing en een effectief verdovingsmiddel in die tijd) en nee, er waren geen gratis samples... Ik vond het wel grappig, maar Ken leek meer geïnteresseerd in het maken van “mooie” foto's, en uiteraard waren die nooit compleet zonder mij en mijn geforceerde smile (wees niet bang, ik heb slechts een selectie van de ruim negentig foto's van dit dagje in het fotoalbum gezet): Gwen bij de replica van de boot, Gwen bij het fort, Gwen niet meer zo enthousiast na vijftig keer leuk poseren...

Na dit leerzame bezoekje zijn we verder gereden naar de Melvin Price Locks & Dam, een enorme sluis in de Mississippi, waar we na wederom een fotosessie in het interpretive centre (en het in handen geduwd krijgen van genoeg folders en information sheets voor een plakboek met meer volumes dan de Brittanica encyclopedie) nog even de sluis op zijn geweest en er een duwboot doorheen hebben zien gaan. De kinderen waren meer gefascineerd door de dode vissen in de sluis, maar ik vond het wel wat hebben om de "migthy Mississippi" nu eens goed te bekijken.


Met inmiddels rammelende magen zijn we toen voor een lunch bij de Finn Inn richting Grafton, Illinois gereden, maar niet voordat we gestopt hadden bij nog twee kodak-momenten: Een levensgroot beeld van één van de langste personen die ooit in de VS leefde en de Piasa-muurschildering (of althans, een naschildering ervan); ooit door Native Americans op de rotsen langs de Illinois rivier geschilderd.

Eenmaal bij de Finn Inn verheugde ik me al op een decadent stukje zalm of toch tenminste iets wat met mes en vork gegeten zou worden, maar in plaats daarvan bleek het niet meer dan een omhoog gevallen kibbeling-tent. Mijn kreukelfriet en gebakken tilapia filet op een zacht broodje gingen er gelukkig door de honger toch goed in, en het aquarium naast ons tafeltje was eigenlijk nog best spannend. Na de lunch hebben we toen nog een een toetje (koffie en cheesecake) gehaald in de lodge in Pere Marquette en zijn we met een veerpontje de Illinois rivier over (en weer terug) geweest. Inmiddels had Dakota het helemaal gehad en zat zeurend op de achterbank en leek Ken minstens zo kinderlijk teleurgesteld op mijn voorzichtige mededeling dat ik misschien Thanksgiving bij Carol en haar hert door zou brengen, en was ik dus om zeven uur eigenlijk best wel opgelucht weer thuis te zijn...

Hmm... nu lijkt het opeens alsof ik een rotdag met ze heb gehad, en niets is eigenlijk minder waar. Soms kost het wat moeite me niet aan de lastige kinderen (en het naar mijn idee totaal verkeerd omgaan daarmee), het bijna panische foto's nemen, het gebrek aan beweging (anders dan dat van de auto) en het iet wat dwingende “dit zou een leuk souvenir zijn”, “dit zou een mooie foto zijn” en “dit gerecht zou lekker zijn om te proberen” te ergeren, maar het zijn eigenlijk wel heel lieve mensen die me vanaf het begin heel hartelijk hebben ontvangen en hard hun best doen mij zoveel mogelijk te laten zien in zo’n korte tijd...En ach, als het zoveel voor ze betekent als ik me daar met Thanksgiving helemaal vol kom stouwen met turkey, yams en pumpkin-pie, waarom ook niet? Alhoewel...het nieuwste plan is eigenlijk dat Leanthe met Thanksgiving weer deze kant op komt (en ja, tussen alle snoepreisjes door studeren we ook heel hard hoor!) en we samen naar het thanksgiving feest bij Carol gaan...wie weet valt er zelfs nog een bezoekje aan "The King" in Memphis (Elvis dus) aan vast te plakken (wat ik nog niet helemaal aan haar heb voorgesteld, dus bij deze kip!)

Overigens is er deze keer geen foto van mij bij één of andere historische koets. Jammer, want ik begon een patroon te zien...

Miss Missouri's Cupcakes

Het is alweer vrijdagmiddag en ik heb nog steeds niet verteld over vorig weekend...duidelijk tijd voor een up-date dus!

Eens even kijken... waar te beginnen? Precies een week geleden waren we druk beizig met het organiseren van Patrick’s verjaardagsfeestje, wat uiteindelijk erg geslaagd was. Na veel heen en weer ge-sms is het gelukt zo'n twintig mensen nèt op tijd in mijn appartement te krijgen voordat Patrick op de deur klopte om mij op te halen voor een zogenaamd etentje op de Loop. Toen ik de deur opendeed en hij iedereen al “Happy Birthday” zingend binnen zag staan was hij oprecht surprised en kon hij alleen maar uitbrengen: “So I guess we won't be going to the Thai restaurant then...” Nee dus! In plaats daarvan was er een 28-inch (!) pizza (foto’s in mijn fotoalbum), taart voor alle gasten en een hoop gezelligheid.


Zaterdag was Ken (mijn kleine Japanse vriend) jarig en hebben we dat gevierd door te brunchen in “The Village” (een gedeelte van de campus) met chocolate-chip pancakes (zoals Yuka zou zeggen: “It is yummy!”). Vervolgens hebben we in de bibliotheek een beetje gestudeerd en zijn we om een uur of acht naar W.I.L.D. gegaan. Ik had geen idee wie de rapper was die op dat moment optreedde en nadat Renault (een Taiwanese eerstejaars die ik nog uit Explore ken) me tot drie keer toe had verzekerd dat als ík weg wilde hij wel mee zou gaan en ik het idee kreeg dat hij vooral zélf graag weg wilde ben ik dus al na een half uur alweer vertrokken. Afgezien van de enkele studente die enthousiast op andermans tenen danste en riep: “I'm sooooo drunk!” was W.I.L.D. dus eigenlijk helemaal niet zo wild... Ach, ik kan in ieder geval zeggen dat ik er bij was.

Zondag werd ik rond vier uur opgehaald door Rachel, een dochter van vrienden van Carol en haar man, en zijn we richting barbeque gereden. Rachel zit in haar eerstejaar in de lawschool hier en had een vriendin meegenomen, en verder waren er naast wat (volwassen) vrienden van Carol en John nog vijf andere WashU studenten, waaronder Allison, een senior (vierdejaars) waar ik vervolgens de hele avond mee heb gepraat. Allison bleek ook antropologie te studeren en schrijft momenteel haar “thesis” bij professor Stoner, de docent voor mijn Anthropolgy & Public Health course. Toen we bij vertrek nog allemaal wat van het overgebleven eten meekregen van John heb ik aan Allison voorgsteled om de “mac ’n cheese” een keer samen op te eten en dat leek haar een prima plan, dus is ze dinsdag langsgekomen. Ook dat was erg gezellig en we hebben dan ook afgesproken snel weer een keer iets leuks samen te doen. Bovendien woont ze ook off-campus en niet eens zo ver van mij vandaan.
Carol (die overigens een ex Miss Missouri blijkt te zijn!) vertelde tussen neus en lippen door ook nog even dat ze grenzend aan het huis nog vijf acres (als in: twee hectare...) land hebben, inclusief een eigen hert. Helaas lieten Becca (het hert) en haar babies zich de hele avond niet zien... ach, misschien volgende keer (Carol heeft me nu al uitgenodigd voor één of ander groots Thanksgiving diner). Behalve de reusachtige tuin is ook het huis van Carol en John al enrom, en binnen ziet het er precies zo uit als in dure interieur-tijdschirften, met alles in dezelfde stijl en veel decoratieve prullaria. Helaas heb ik weinig van het huis gezien want er werd uiteraard buiten, in de tuin (bij “the poolhouse”) gebarbequed. John had allerlei soorten vlees klaargemaakt, maar na de kipfilet zat ik al zo vol dat ik het daarbij gelaten heb. Verder was er pasta, een salade met heeele kleine tomaatjes (nog kleiner dan onze kerst-omaatjes), cous-cous en als toetje waren er de cupcakes (muffins) van The Cupcakery waar ik me al de hele week op had verheugd. De cakejes zelf (vanille en chocola) waren niet erg bijzonder, maar het dikke buttercream glazuur in verschillende smaken des te meer: Mint, peanutbutter (ja, die obesessie met pindakaas hier begrijp ik ook niet helemaal), kokos... er waren zelfs cupcakes met een mini-oreo (errug schattig!) bovenop. (Bij gebrek aan foto's van de werkelijke cupcakes maar een plaatje van Google...)


Hoogtepunt van de avond was misschien wel toen de Chancellor (zeg maar de opperbaas van de universiteit) en zijn vrouw (die een paar jaar geleden het HomePlate programma heeft opgezet) nog even langskwamen. Na een hapje, drankje en veel begrijpend geknik zijn ze vrij snel weer vertrokken, maar het was erg leuk om de Chancellor (die naar het schijnt de uitvinder van glow-in-the-dark is en een echte bowlingbaan in zijn huis heeft...) een keer “in het echt” te zien...

Al met al is het weekend voorbij gevlogen en heb ik het de rest van de week iets rustiger aan gedaan. Woensdag was de tweede meeting van CAS, de Culinary Arts Society en dit keer was het thema Hawaii. Ik heb meegeholpen aan het “Hawaiian Pineapple Banana Bread” maar helaas duurde het letterlijk uren voordat dat klaar was en hebben we ons in de tussentijd moeten vermaken met het Foodnetwork (een hele tv-zender met alleen maar foodshows) en het andere eten (een kip-rijst schotel en gecarameliseerde sweet potatoes met kokos). Helemaal ontspannen ben ik eenmaal thuis tevreden en met een rond buikje in slaap gevallen...

En terwijl anderen hier druk bezig zijn een tripje naar Chicago te plannen (en ik als een echte expert advies geef over hostels en leuke dingen om te bekijken) heb ik zelf afgelopen week een ticket naar LA (en dus: naar Leanthe!) geboekt. Vrijdag de 19e vlieg ik ´s morgens heen en maandagmiddag de 22e alweer terug. Alhoewel het jammer is dat ik niet langer kan blijven om meer van Californië te zien heb ik er heel veel zin in en ben ik erg benieuwd naar de UCLA campus (waar ik van Leanthe inmiddels al veel spannende verhalen over heb gehoord). Verder zijn we van plan het Getty museum te bezoeken en flink te shoppen in Santa Monica. Voor het zover is heb ik wel eerst volgende week nog twee midterm examens, dus ik vrees dat er dit weekend vooral gestudeerd moet worden, alhoewel ik vanavond wel met Chris, zijn suite-mates en wat andere exchange studenten naar een Indiaas restaurant ga en er voor morgen weer een gezellig dagje uit met mijn host-family gepland staat. We blijven dit keer iets dichter in de buurt van St. Louis, want Ken is van plan me twee dingen langs de Mississippi te laten zien (iets met Lewis en Clark). Ook beloofde hij al mooie foto-momenten en een lunch bij The Finn Inn, een visrestaurant (het is me inmiddels duidelijk geworden dat dit, volgens de Lembke's, de twee belangrijkste ingrediënten voor een geslaagd dagje uit zijn...).

Dan nog dit: Zoals verschillende lezers van mijn blog al was opgevallen: Het gaat hier vaak over eten... Ja. Dat is waarschijnlijk vooral te verklaren door dat 1) eten hier prominent aanwezig is. Altijd en overal, en 2)Ik stiekem ook wel erg van eten hou... Maar, ter verdediging (of misschien vooral om mezelf gerust te stellen?): Ik hou er volgens mij wel een actieve levenstijl op na, met veel heen en weer geloop op campus en tussen campus en mijn appartement. Bovendien is ook niet ál het eten ongezond. Alhoewel suikers en vetten hier soms oververtegenwoordigd lijken is er zeker op de campus ook genoeg gezond voedsel te krijgen. En zoals Michelle ook al in haar blog suggereerde: Soms is het hier “eten of gegeten worden”, en tja... dan lijkt 'eten' mij toch nog altijd het betere alternatief...!

Tot slot moet ik natuurlijk ook nog even van de gelegenheid gebruik maken om mijn broer te feliciteren met zijn toelating tot het Pre-University College in leiden! Yay! Nu maar hopen dat ´ie daarmee af en toe ook nog een beetje tijd voor zijn zusje heeft...

Zoek de Sukkah

Terwijl mijn Joodse buurmeisje in een zelfgemaakte tent in de tuin zit (een sukkah, in elkaar geknutseld voor het joodse loofhuttenfeest Sukkot) heb ik eindelijk even tijd voor iets anders dan huiswerk...

Alhoewel ik morgen nog één uurtje les heb is na een lange donderdag wat mij betreft het weekend wel begonnen.... Vanmorgen nog net op tijd naar campus geracet om er daar vervolgens achter te komen dat mijn half negen college vandaag pas om negen uur zou beginnen. Wat natuurlijk wel verteld was tijdens het vorige college, waar ik net niet bij was omdat ik... tja, nog in bed lag...hmpf... Karma zullen we maar zeggen... Uiteindelijk om negen uur alsnog mijn paper ingeleverd, later die ochtend een quiz ge-flunkt, sjiek geluncht met een gepensioneerde wiskunde professor, zijn nederlandse vrouw en de andere nederlandse exchange studenten (waar er nog drie van op de lawschool bleken rond te lopen) en een examen consumer psychology gemaakt (ging gelukkig beter dan de quiz van vanmorgen).

Zoals gewoonlijk is mijn weekend nu wel alweer helemaal volgepland: Morgen is Patrick, een mede-exchange student (uit Engeland), jarig en leek het Yuka een leuk idee om een suprise-party te organiseren. Helaas is het door de internationale miscommunicatie nu niet alleen voor Patrick een surprise en weet eigenlijk niemand wat precies het plan is. Ach, tot nu toe klonken alle suggesties wel prima (pizza eten, naar het Thaise restaurantje op de Loop, iets met taart...) en zoals host-vader Ken zijn zoontje Dakota vorig weekend aanmoedigde nadat die zich teleurgesteld realiseerde dat ze de zwemspullen voor niets hadden meegenomen omdat het state park gesloten bleek: “Go with the flow...”

Ik was trouwens helemaal vergeten te vertellen dat ik met diezelfde Patrick vorige week meegeweest ben naar het Observatory. Eenmaal via een smal en rammelend wenteltrapje op het dak van het physics gebouw aangekomen heeft Patrick zijn astronomie opdracht gemaakt, heb ik de lichtjes van St. Louis by night bewonderd en hebben we via de telescoop (verstopt in een soort grote grijze ui) Jupiter en de oppervlakte van de maan bekeken. Ik had zelfs voor de gelegenheid mijn camera meegenomen, maar helaas bleek eenmaal boven de batterij leeg...

Zaterdag is het W.I.L.D., oftewel: Walk In, Lay Down... een gratis concert op campus van niemand minder dan “Lupe Fiasco” (nog noooit van gehoord) en DJ Unk (?!). Of het wat is weet ik niet, maar misschien dat ik er wel heen ga want W.I.L.D. is echt een WashU traditie en er wordt al de hele week over gepraat...

Zondag ben ik uitgenodigd voor een barbeque bij Carol Epstein, een mede-studente uit mijn Vermeer seminar. Carol en haar man nodigen via het HomePlate programma al drie jaar lang WashU studenten bij hen thuis uit voor een home-cooked meal en gezellige conversatie en ze schatte dat er zondag in totaal zo'n vijftien mensen komen, onder wie studenten uit alle vier de jaren. Tussen neus en lippen door noemde ze ook nog even de pool (ze wonen immers in Ladue, thuisbasis van de St. Louis Country Club, en een suburb van St. Louis met één van de hoogste “median incomes” van heel de VS en (ex)bewoners als de broer van president Bush en acteur Scott Foley...) en de lekkere "cupcakes" die ze ontdekt had en in grote getalen in zou schaffen voor zondag, dus volgens mij wordt het wel gezellig...

Verder moet er natuurlijk ook nog huiswerk gedaan worden en skype, mail en facebook ik er op los met mijn vriendjes en vriendinnetjes die, verspreid over de hele wereld, ook ieder hun spannende levens lijden (om maar iets te noemen: Michelle en Leanthe zijn afgelopen week bij een opname van Dr. Phil geweest!). Al met al lekker druk dus en soms ietsje tè, waardoor ik af en toe best een dagje in bed met de dekens over mijn hoofd zou willen doorbrengen... En volgens mij ben ik niet de enige: Toen ik vanmiddag Tim in de bibliotheek zag kon hij op mijn "How are you?" alleen maar uitbrengen: "Quiz! Quiz!"... Opeens klinkt zo'n hutje in de tuin toch niet zo gek...

Hot Rolls, Y'all !

Zonder dat ik het echt doorhad is er een inmiddels maand voorbij sinds mijn aankomst hier in St. Louis, en alhoewel ik verwacht had dat het nu toch allemaal wel wat rustiger zou worden is er nog steeds (te) veel te doen.... Een overzichtje van mijn week:

Dinsdag begon meteen al spectaculair, met een zelfgemaakte ijs-sculptuur, resultaat van een glaasje water te lang in de vriezer laten staan (in de vriezer gezet omdat kraanwater hier alleen ijskoud niet smaakt alsof je zwembadwater drinkt).

Woensdagavond was de eerste Culinary Arts Society bijeenkomst van dit semester en het thema was “Tex-Mex”. Het was even wennen om met vijftien man aan één maaltijd te werken maar ik heb daardoor wel weer een paar leuke mensen leren kennen en het eten (quesadilla's met kip, bonensalade, zelfgemaakte guacamole en als toetje ijs met pinda-karamel saus) was goed gelukt. De bedoeling is dat er iedere twee weken zo'n soort avond wordt georganiseerd en op de planning staan al een Greek night, Comfort Food (aardappelpuree en meatloaf) en een ontbijt/brunch. De eerste 25 mensen die op de e-mail uitnodiging reageren mogen meedoen, dus vanaf nu houd ik mijn inbox scherp in de gaten...

Vrijdagavond organiseerd ITSA, de In-Town Student Association (ooit begonnen voor commuter-studenten die niet op campus wonen maar iedere dag tussen huis en de universiteit heen en weer reizen, maar nu gewoon een club die leuke dingen organiseerd voor niet alleen de commuter, maar ook de transfer en internationale studenten), een tripje naar het City Museum. Het hele museum is eigenlijk één groot kunstwerk, gehuisvest in en om een gebouw waar ooit de International Shoe Company zat en gemaakt van allerlei oude materialen die in de stad zijn gevonden; oude onderdelen van bruggen en schoorstenen, meters aan tegels en zelfs twee afgedankte vliegtuigen! Bijna twee uur lang hebben we als kleine kinderen rond gekropen, geklommen en gegleden en ben ik er met twee blauwe knieën nog redelijk vanaf gekomen (andere gingen naar huis met een grote bult op hun hoofd of een gescheurde broek...)

Vervolgens ben ik gisteren rond kwart over zes opgestaan en heb ik mezelf in alle vroegte naar campus gesleept voor een tweede uitje met mijn host family. Na een ontbijt betsaande uit een McMuffin (dat ik thuis al ontbeten had maakte niets uit, want Ken wilde mij per sé dit culinaire hoogstandje laten proberen); een jammer broodje (wat nou “muffin”?) met daartussen ei, bacon en kaas (alles McDonalds style) en iets wat op koffie moest lijken was het plan om twee State Parks ten zuiden van St. Louis te bezoeken: Elephant Rocks en Johnson's Shut-Ins. Aangekomen in Elephant Rocks, een park met grote rotsformaties, zijn Ken, de jongens en ik meteen naar boven geklommen en hebben daar wat foto's genomen (minimale inspanning voor het maximale kodak-moment) en aangzien mijn host-family dus niet echt van wandelen of anderzins actief bewegen houdt zaten we amper een half uur later alweer in de “van” op weg naar Johnson's Shut-Ins. Eenmaal daar bleek het park helaas al sinds Labor Day gesloten te zijn en dus besloten Ken en Alayna me mee te nemen naar het plaatsje Sikeston om daar te lunchen bij Lambert’s, een restaurant waar ze “southern” eten serveren. Na een paar uur rijden en nog even gestopt te hebben bij een oude graanmolen kwamen we dan rond een uur of twee eindelijk in Sikeston aan. Lambert’s is in de weide omtrek bekend omdat de bediening er (sinds het op een dag in 1976 rond lunchtijd door de drukte onmogelijk was voor de serveerster gasten aan tafel hun warme broodjes aan te bieden en één van de gasten riep: “just throw the **** thing”) een traditie van heeft gemaakt de broodjes, oftewel hot rolls, naar de gasten te gooien.

Enigzins huiverig voor wat me te wachten stond mochten we na 45 minuten eindelijk naar binnen en terwijl we met grote pullen ijsthee op ons eten wachtten werden er door de kinderen alvast wat broodjes gevangen, die we vervolgens met sorghum (een soort honing gemaakt van maïs) op aten, en kwam er een ober langs met stukjes gefrituurde okra. Ik had gekozen voor de Chicken and Dumplings (Alayna's favoriet) en (na flink aandringen van Ken) heb ik als mijn twee “vegetables” candied yams en green beans (sperciebonen) gekozen. Alsof dat nog niet genoeg was kwam de bediening, gekleed in lichtblauwe overhemden, rode bretels en een rood vlinderstrikje, ook nog regelmatig langs met grote schalen tomatoes and macaroni, gebakken aardappel en black-eyed peas. Na het vele eten en het rondrijden door heuvelachtig Missouri is mijn buik is nog steeds niet helemaal bijgekomen en dus heb ik het vanmorgen maar heel rustig aan gedaan met een kopje mint thee en een geroosterd meegenomen broodje met abrikozenjam....

Chicago: Short but sweet...

Hier zit ik dan: Terug uit Chicago en geen idee waar ik moet beginnen met vertellen. Terwijl ik de laatste M&M's uit onze 1,275 kg zak oppeuzel denk ik nu al weemoedig terug aan ons korte verblijf in “the Windy City”. Het was erg leuk en de stad overtrof al mijn verwachtingen (voor zover ik die had). Chicago is hip, dynamisch en vooral ook mooi: Het meer (zeg maar: zee), de reusachtige wolkenkrabbers en de bijzondere architectuur... ik heb mijn ogen uitgekeken.


Onze reis begon donderdagochtend toen we met de Texas Eagle rond half negen vanuit St. Louis vertrokken. Onderweg hebben we bijna heel Illinois gezien, wat toch vooral valt samen te vatten als: Maïsvelden, maïsvelden en, ehm...ja, maïsvelden dus... met hier en daar een stad(je): Springfield, Lincoln, Bloomington-Normal, Joliet.... Ruim vijf uur laten reden we dan eindelijk Union Station in Chicago binnen en na het dumpen van onze baggage en een snelle douche in het hostel hebben we vervolgens de “El” (van “Elevated”, zo genoemd omdat de metro op veel plekken boven straatniveau rijdt) genomen richting The Art Institue of Chicago, wat op donderdag langer (en gratis!) open is. De indrukwekkende collectie van het museum bevat alles van Egyptische sarcofagen en aardewerk uit het Midden-Oosten tot Middeleeuwse schilderkunst en moderne fotografie. Een eigenlijk iets té grote en diverse collectie vonden wij, want als bezoeker heb je de neiging om (te) snel door de verschillende zalen heen te lopen om maar alles gezien te hebben. Desondanks was ons bezoek meer dan de moeite waard en hebben we een aantal mooie dingen gezien: Grant Wood’s American Gothic (oh, hangt dat hiér?), een aantal Monet's en een scala aan andere interessante schilderijen en foto’s. Opvallend waren vooral een collectie hekwerk (?!) en de Thorne Miniature Rooms; kleine “poppenhuisjes” waarin tot in detail interieurs uit verschillende historische periodes en locaties waren nagemaakt. Rond een uur of half acht besloten we, met inmiddels rammelende magen, bij het eerste beste tentje buiten het museum neer te strijken en hebben Leanthe en ik ons vervolgens aan het laatste tafeltje op het terras vergrepen aan respectievelijk een hamburger en pasta.


Vrijdag zijn we redelijk vroeg opgestaan en na een onbtijtje van yoghurt met huisgemaakte granola bij Bourgeois Pig, een schattig restaurantje in “onze” wijk, Lincoln Park, zijn we richting The John Hancock building vertrokken. Voor elf dollar kun je op de 94e verdieping van dit hoge gebouw uitkijken over de stad, maar omdat wij ons niet tussen het toeristisch pleps op het observatory deck wilden begegven zijn we één verdieping hoger, naar de Signature Room and Lounge geweest waar we toen, heel decadent, met prachtig uitzicht over Michigan Lake en de stad een sapje en koffie hebben gedronken. Eenmaal terug beneden hebben we stevig geshopt op Michigan Avenue, ook wel bekend als “The Magnificent Mile”, waar Leanthe nog een chic jurkje heeft gescoord bij Macy’s (een beetje vergelijkbaar met de Bijenkorf) en we bij Borders tevergeefs gezocht hebben naar de ontspannende lounge-muziek die ze in het Hancock building draaiden... Te moe om nog verder te lopen hebben we toen ‘s middags een architectuur-tour per boot over de Chicago river gedaan en dat was erg leuk, want downtown Chicago staat vol met interessante gebouwen (de foto’s spreken hier voor zich, lijkt me). Na deze 60 minuten durende crash-course Chicagoaanse architectuur waren we dusdanig onderkoeld dat we bij Descartes met warme koffie en chocolademelk (veel te machtig uiteraard, zoals alleen chocolademelk dat kan zijn) moesten bijkomen voordat we al strompelend (van moe- en misselijkheid) onze weg konden vinden naar The Italian Village, een 3-in-1 Italiaans restaurant waarbinnen wel zes verschillende Mediterrane managers in pak belangrijk liepen te zijn en omstebeurt vroegen of alles naar wens was...


Moe maar voldaan zijn we eenmaal terug in het hostel snel in slaap gevallen en hebben we het zaterdagochtend iets rustiger aan gedaan door eerst uitgebreid te ontbijten bij Clarke’s, een pastel-kleruge diner vlakbij ons hostel waar de koffie gratis wordt bijgeschonken en sommige “Chicagoans” al aan de pizza zaten (wij zijn voor de wafels en french toast gegaan). Stuiterend van alle gratis koffie besloten we toen iets actiefs te doen en hebben we de El richting het meer genomen waar we van plan waren vervolgens fietsen te huren en over Lakeshore Drive langs het meer te fietsen. Helaas waren alle fietsen al verhuurd en hebben we toen maar besloten een stuk te lopen. Aangekomen bij Navy Pier, een kermis-achtig gebeuren wat de nummer één attractie binnen de hele staat Illinois schijnt te zijn, hebben we daar even rondgekeken, een ritje in het reuzenrad gemaakt en geluncht bij, jawel, McDonald’s. Wat er daarna gebeurde begrijp ik nog steeds niet helemaal... het plan was op Navy Pier opnieuw te proberen fietsen te huren, maar ook daar waren alle fietsen (op de onhandige beach-cruisers na) al verhuurd en werden we dus voor de tweede keer teleurgesteld. Het zal de teleurstelling, in combinatie met de kleur-, geur- en smaakstoffen uit onze McDonald’s lunch geweest zijn die ons deed besluiten dan maar twe paar in-line skates te huren, want na 20 minuten van skates, helm en polsbeschermers aantrekken en amper twee meter en een valpartij later besloten we dat skaten toch niet helemaal ons ding is en zijn we toen diep verbaasd (“vroeger konden we dit toch?”) naar Millenium Park gelopen. Voor een park was de natuur er weinig spectaculair, maar de kunst (waaronder het grote glimmende “Cloud Gate”, beter bekend als “the bean”) des te meer. Na nog een warm kopje thee bij Moonstruck hebben we de stad toen gelaten voor wat het was en hebben we in ons hostel meegenomen broodjes en salade gegeten terwijl Leanthe probeerde al haar spullen in de grote roze koffer te krijgen. Dat is uiteindelijk gelukt en zo stonden we met koffer en al zondagochtend opeens op O'Hare aiport, waar we na nog een kopje koffie en een muffin toch echt afscheid moesten nemen, en terwijl Leanthe inmiddels LA onveilig maakt ben ik weer hier; “thuis”... en dat is na zo’n korte vakantie toch weer even wennen. Gelukkig hebben we de foto’s nog...