It’s beginning to look a lot like Christmas...

Sinterklaas... wie ken 'm niet? Nou, de Amerikanen dus!
Terwijl ik me voorstel dat de meesten van jullie inmiddels al uitbuikend van alle pepernoten, chocoladeletters en, niet te vergeten; fondant muizen tussen alle cadeuatjes in slaap zijn gevallen bestaat mijn “heerlijk avondje” uit studeren voor mijn examen van morgen met een kopje thee en een chocolate-chip cookie (ook lekker hoor). En ondanks de bagel die ik voor het paard (die heet immers niet voor niets Americo, toch?) in mijn laarsje had gestopt helaas geen cadeautjes vanmorgen... Hier
is het dus vooral wachten op de broer van onze Sint Nikolaas: Santa Claus! Veel huizen zijn al versierd met lichtjes en grote rode strikken en vanmorgen hadden we zelfs voor het eerst een beetje sneeuw! Miniscule vlokjes die bijna niet van regen te onderscheiden waren, maar toch! Ik verheug me nu al op een misschien-wel-witte kerst! Helaas zorgt de sneeuw ook voor ongelukken, vooral in het Noord-Oosten van het land (ehm... waar ga ik ook alweer heen?). Er schijnen al elf mensen overleden te zijn en ook op O'Hare vliegveld in Chicago (waar ik straks moet overstappen als ik naar New York ga) waren er problemen. Minder leuk dus.

Vanaf vandaag is het nog precies drie weken voordat ik papa, mama en Joris weer zie, en alhoewel ik bijna niet kan wachten om ze na alle mailtjes en skype-sessies eindelijk weer eens in het echt te zien bekruipt me langzaam ook een beetje een verdrietig gevoel. Het is namelijk best wel jammer om hier opeens alles achter te moeten laten: Mijn kamertje (wat inmiddels ook een beetje “thuis” is geworden), alle mensen die ik hier heb leren kennen, de campus, alle leuke winkeltjes en restaurantjes en ja, zelfs mijn host-family en hun bekeringsdrang ga ik vast een klein beetje missen... gelukkig heb ik al een heleboel foto's gemaakt, kan ik via e-mail en facebook contact houden met de meeste mensen hier en ik heb vorige week twee blikjes pumpkin gehaald bij een supermarktje in the Central West End (waar ik met Wenlin, een meisje uit mijn gebouw, en wat vrienden van haar sushi was gaan eten bij the Drunken Fish – erg geslaagd!) zodat ik terug in Nederland zelf een keertje pumpkin-pie kan proberen te maken.
Vorige week was ook de laatste avond met de Culinary Arts Society, en omdat deze keer het thema “brunch” was hebben we (´s avonds!) pancakes, bacon, scrambled eggs met asperges en biscuits (scones) staan maken. Verder ben ik afgelopen zondag samen met Lieselot, bij wijze van studie-break, naar een dansvoorstelling op campus geweest. Alle dansers waren WashU studenten en het meeste was erg mooi of leuk om te zien. Bovendien was het met Lieselot erg leuk, dus heb ik er nu ook wel vertrouwen in dat het die zes dagen bij haar in Connecticut ook erg gezellig gaat worden. We hebben al bedacht dat we dan misschien een bezoekje kunnen brengen aan de campus van Yale, die maar 20 minuutjes rijden bij haar vandaan is, en verder gaan we natuurlijk gewoon allerlei kertsmis-dingetjes doen.
Komende zaterdag is er een laatste lunch met alle exchange studenten en wat andere mensen die we gedurende het semester hebben leren kennen, en zondag zijn we uitgenodigd bij Amy, onze coördinatrice van het International Office, om bij haar thuis kerst-koekjes te komen bakken. Ook heb ik inmiddels aan mijn verlangen toegegeven en staat dus sinds vandaag constant de kerstversie van SkyRadio (“the Christmas station”) online aan, en zoals Perry Como vanmiddag zong: “it's beginning to look a lot like Christmas...”. Voor het zo ver is moet ik wel eerst nog mijn vier examens en twee papers zien te overleven, dus ik denk dat ik snel maar weer eens in de boeken duik...