When the going gets tough, the tough get going...

Dat mijn vertek uit St. Louis enigzins hectisch zou zijn had ik wel verwacht. Dat één van de andere meisjes in mijn appartement besloot de keuken in brand te steken had ik daarentegen niet verwacht.

Ik was net terug na wat laatste dingetjes op campus te hebben gedaan toen ik woensdagavond opeens veel gerommel en gevloek uit de keuken hoorde komen. Terwijl ik de deur opentrok om maar even te gaan kijken wat er aan de hand was kwam een dikke wolk rook me tegemoet. Ik riep nog tegen mijn suitemate dat ze mee naar buiten moest komen maar toen ze geen aanstalten maakte om dat ook daadwerkelijk te doen ben ik zonder verder na te denken de deur uit gerend. De andere mensen op onze verdieping waren eerst wat sceptisch, maar toen een paar tellen later ook het brandalarm in het hele gebouw afging wouden ze wel 911 bellen. Eenmaal buiten bedacht ik me pas dat het misschien handig was geweest om mijn kamerdeur dicht te doen voordat ik wegging of om mijn paspoort mee te nemen, maar misschien was het maar goed ook dat ik daar niet te lang over na heb gedacht. Dus daar stond ik dan, buiten in de kou in een t-shirt en op mijn slippers en me afvragend wat er nu zou gebeuren met mijn paspoort, mijn reisplannen, de rest van mijn spullen... De brandweer kwam gelukkig vrij snel en in de tussentijd heb ik maar een jongen uit mijn gebouw aangeklampt om een beetje mee te kletsen en niet na te hoeven denken over wat er in ons appartement gaande was. Het vuur was snel geblust en de schade viel eigenlijk ook wel mee. Zelfs al mijn wasgoed wat in de woonkamer (vlakbij de keuken) hing te drogen was nog redelijk ok. Alles stonk alleen wel heel erg naar rook, al mijn spullen zaten onder de as (en terwijl ik dit type worden mijn vingers nog steeds een beetje zwart van de as op mijn toetsenbord) en in de muur van de keuken (wat tegelijkertijd ook de muur van mijn kamer was) zit nu een groot gat. Ik kon die nacht uiteraard niet in mijn kamer blijven en had eerlijk gezegd ook weinig zin om tussen de rotzooi en in de stank alles alsnog te proberen in te pakken. Gelukkig kon ik die avond bij Amy, mijn coördinatrice van de international office waar ik net die ochtend afscheid van dacht te hebben genomen, logeren en zij heeft me geholpen mijn vlucht en treinreis naar Connecticut om te boeken. Toen ik bij haar thuis aankwam zaten haar twee kindjes (zes en drie jaar oud) al in hun pyjamaatjes op me te wachten om me aan al hun knuffelbeesten te introduceren. Als ik één ding heb geleerd die avond is dat in tijden van crisis, niets beter helpt dan een knuffelig drie-jarig mannetje op je schoot voor te lezen uit zijn favoriete boek en dat hij zich oprecht afvraagt waarom je niet voor altijd bij hem kan blijven wonen... De volgende dag ben ik vroeg opgestaan om met Amy mee naar campus te rijden en vervolgens in mijn appartement de boel een beetje te gaan opruimen en inpakken. Rond een uur of twee kwam Amy me weer ophalen en gelukkig had ik tegen die tijd al mijn spulletjes al in koffers en tassen weten te proppen. ´s middags heb ik toen lekker bij Amy thuis al mijn naar rook stinkende kleren kunnen wassen en daarna uitgebreid alles strategisch in geprobeert te pakken (maar uiteindelijk bleken beide koffers alsnog te zwaar en konden ze amper dicht; misschien toch een beetje te veel gewinkeld hier!). ´s avonds heb ik nog een glaasje brandy en een stukje chocola gekregen (want volgens Amy helpt dat het beste tegen de stress...dat en hugs van de kinderen)... Ik weet niet of het inderdaad de brandy en chocola was of gewoon het gevoel ergens veilig en een beetje “thuis” te zijn, maar ik voelde me in ieder geval een stuk beter dan de dag ervoor...
Vervolgens heeft Amy me toen de volgende ochtend (een dag later dan in mijn originele plan) bij het vliegveld met al mijn bagage afgezet. Een beetje zenuwachtig maar vol goede moed checkte ik mijn koffers in, onwetend dat me nog een lange, slopende dag te wachten stond. Mijn vlucht van St. Louis naar Chicago had ruim drie uur vertraging (waarvan we het grootste gedeelte al in het ienie-mienie vliegtuigje op de baan hebben doorgebracht), waardoor ik uiteraard mijn aansluiting naar Newark had gemist. Maar, zo vertelde een miep van de customer service me, ik was al automatisch omgeboekt op de volgende vlucht naar Newark. Die zou weliswaar pas om zes uur ´s avonds vertrekken en had sowieso al een uur vertraging, maar toch. Helaas bleek Chicago omringd door een dikke laag mist en liep de vertraging steeds verder op. Na wat heen en weer geloop (en gesleur met mijn veel te zware handbagage) tussen de verschillende gates en de customer service mochten we dan eindelijk boarden. Eennmaal in het vliegtuig kregen we helaas na een uur te horen dat onze vlucht alsnog was geannuleerd en dat we terug de terminal in moesten (ik voelde me inmiddels helemaal Tom Hanks). Aangezien de volgende vlucht naar Newark al helemaal vol zat en er die avond geen andere vluchten meer zouden zijn werd ons verteld dat we de volgende morgen op een vlucht zouden worden gezet en begon men hotel-vouchers uit te delen. Ik dacht daar toch mooi even anders over: Ik zag mezelf al in een veel te duur hotel in Chicago zitten met dure shampootjes maar zonder schoon ondergoed, en dus heb ik gevraagd of ze me misschiien op de vlucht naar Hartford (maar een halfuurtje bij Monroe, waar Lieselot woont, vandaan) konden krijgen zetten en gelukkig waren daar inderdaad nog genoeg plaatsen vrij. Uiteindelijk was ik rond een uur of half drie ´s nachts in Hartford en lag iedereen om een uur of half vijf in bed. Mijn bagage had ik al lang opgegeven en ik had al wat schone kleren van Lieselot geleend, maar gelukkig kwam een mannetje van United Airlines mijn koffers de volgende dag al langs brengen.

Inmiddels ben ik al een paar dagen in Connecticut en het is heel lekker om even helemaal niks te hoeven doen behalve chocola te eten en de kerstboom helpen versieren. De familie van Lieselot is heel lief en relaxed en ik heb in geen tijden zo gelachen als zaterdagavond, toen we met zijn allen uit eten zijn geweest bij een schattig Indiaas restaurantje in de buurt (en terug naar huis mocht ik bij John – de vader van Lieselot - in zijn cabrio meerijden met de top down en de stoelverwaring op de hoogste stand).
Gisteren ben ik met Lieselot naar New Haven gereden om daar een beetje rond te wandelen over de campus van Yale (uiteraard lang niet zo mooi als de WashU campus) en hebben we daarna nog “cheezy fries” (patat overgoten met kaas en gravy; errug slecht voor je hart) en een milkshake genomen bij een diner waar Lieselot in haar middelbare schooltijd vaak kwam. Vandaag is ook Lieselots zus aangekomen en vanavond (Christmas eve) gaan we met z'n allen naar de avondmis in de kerk om christmas-carols te zingen en dan is het morgen eindelijk kerst! Ondanks alle drama van de afgelopen paar dagen ben ik erg blij dat ik toch naar Connectitcut ben gegaan en nu kerst kan vieren met een echte kerstboom en warme chocomel bij de openhaard en niet in mijn eentje in St. Louis in een stinkend appartement te hoeven zitten....