So shine we are!

16 oktober (ten minste, bij mij... daar-o is het inmiddels al de 17e...)! En dat betekent dat ik hier nu precies twee maanden ben! Twee maanden in wat volgens sommigen de meeste gevaarlijke stad van de VS is, en ik heb nog geen drive-by shooting of bende-lid gezien. Misschien maar zo houden ook... Wel zou ik uren kunnen uitweiden over hoe wc's hier anders doortrekken, over de Christian Warehouse Publishers, een winkel waar ik een tijdje geleden met mijn host family ben geweest en waar ze de “Coffee Cup Studies” verkopen; een serie bijbelstudies die aansluiten bij het dagelijks leven van jonge vrouwen (die tegenwoordig veel tijd doorbrengen in Starbucks-achtige koffie tentjes) en met titels als Solomon Latte en Espresso with Esther. Of over hoe Amerikanen kennelijk niet aan spray deodorant doen (alleen maar zeep-achtige rollers...het is even wennen, maar uiteraard beter dan niks (we leven immers niet meer in de jaren ´60...)) maar des te meer aan pindakaas, wat overal in en op wordt gegeten: Niet allen op brood als peanutbutter-jelly sandwiches (pindakaas met jam, wat al gemengd (à la duo penotti) in potten in de supermarkt wordt verkocht), maar ook op müeslirepen, in combinatie met chocola, in cakejes, in M&M's... bijna elk soort snoep of snack heeft wel een peanutbutter variant. Maar goed, met morgen een volle dag met colleges (waaronder mijn twee en haf uur duren vermeer seminar) en ´s avonds een bezoek aan een jazz-optreden georganiseerd dor het OISS en donderag een midterm examen en een quiz en les tot half negen ´s avonds en vrijdagochtend de 9:55 vlucht naar LA zal ik het kort houden. Wat ik wel binnenkort nog zal doen is wat meer vertellen over mijn courses, maar dat moet dus nog even wachten tot volgende week.

Afgelopen week stond vooral in het teken van “The Big Change” zoals er nu door iedereen aan gerefeerd wordt. Na de 40 graden van eind augustus en de 25-30 graden in september waren de schrale 18 en (dus) met jas naar buiten op woensdag wel even wennen. Ik was al gewaarschuwd voor het wisselvallige weer in Missouri, en inderdaad: Na twee dagen van kou en regen was het des te vreemder om het vervolgens op vrijdag door de onverwachte 28 graden veel te warm te hebben in mijn spijkerbroek en dubbele laagjes. Op zaterdag was het toen opeens weer druilerig en het is dus geen wonder dat veel mensen inmiddels verkouden zijn.

Verder was het afgelopen woensdag (10 oktober) de Taiwanese onafhankelijkheidsdag, maar was besloten om dat pas vrijdag met een diner georganiseerd door TSO, de Taiwanese Student Organization, te vieren. Omdat een aantal mensen die ik via Explore ken uit Taiwan komen was ik ook uitgenodigd en ben ik vrijdagavond dus mee geweest naar een Chinees restaurant in de buurt van campus. Elk gerecht werd apart per tafel geserveerd en steeds als we met z´n tienen (er zaten tien mensen per tafel) een gerecht op hadden brachten de serveersters al weer wat nieuws: Vlees, vis, groente... Ik vond eigenlijk alles wel lekker, maar vond het toetje het meest bijzonder: Een soort warme kokosmelk met glibberige balletjes(beetje zoals kaviaar) er in... Het klinkt ranzig, maar is echt best lekker!


Na afloop zijn we nog even naar de karaoke avond op campus geweest, georganiseerd door de AMA (Asian Musical Association; ze zijn hier erg van de afkortingen) en met vornamelijk Chinese, Japanse en Koreaanse liedjes had ik niet eens een excuus nodig om niet te zingen... Ik heb dus vooral gefascineerd toegekeken terwijl anderen meezongen met liedjes als die van de Japanse zangeres "BoA" waarvan de japanse tekst af en toe aangevuld was met nietszeggendw Engelse kreten als “sho shine we are” en “I feel the brightness love !" Ja, japanners blijven me verbazen... Eerder had Yuka me al een link gestuurd naar de website van "BabyCinnamon" (een vriendje van Hello Kitty) alwaar ik sprakeloos naar de indrukwekkende overdosis pastelkleurige onschuldigheid heb zitten kijken... En heb ik na meerdere uitnodigingen om te gaan "blunchen" opgemerkt dat ze echt moeite hebben met "l" en "r" (het is zelfs zo erg dat Yuka eten met de letter r of l er in probeert te vermijden omdat het bestellen ervan een ramp is, en heeft ze het liever niet over haar studie (political science))!

Maar helaas gaat het, nu het academisch jaar volop in gang is, steeds vaker wèl ver onze studie... Ik breng inmiddels een groot deel van mijn tijd in de bieb door en probeer mijn slaapgebrek te compenseren met liters koffie, frisse moed en de wetenschap dat ik bij terugkomst in Nederland nog zo´n drie weken heb om uitgebreid bij te slapen voordat ook in Utrecht weer alles begint... Zondag ben ik daarom dus vrolijk naar het concert van Paolo Nutini geweest. We waren er rond kwart voor acht en ruim twee uur, twee openingsacts en twee set-wisselingen later begon het concert dan echt. Alhoewel de bandleden er alledrie redelijk fris uitzagen, leek Paoalo zelf een beetje de weg kwijt (volgens mij gewoon kennterstoned en bezopen) en stond ´ie voorover gebogen en met zijn haar voor zijn ogen gekamt op het toneel voor zich uit te zingen. Hij opende met een nummer dat niemand verwacht had en een deel van het (voornamelijk vrouwelijk) publiek was duidelijk diepteleurgesteld in zijn performance. Ik moet toegeven, het was inderdaad een beetje een dubieus concert, maar ik heb me desondanks prima vermaakt. De mzuiek was goed en het was erg leuk om het nu allemaal een keer live te horen.

Morgen ga ik dus weer naar een optreden, en alhoewel ik geen grote jazz-fan ben heb ik er eigenlijk wel zin in, sowieso omdat het vast gezellig wordt maar ook omdat ik Frank Vignola (de artiest) even geyoutube-d heb en eigenlijk best enthousiast ben... Al met al een muzikaal weekje dus, en dit weekend is het dan weer eens tijd voor wat serious sight-seeing (en shopping), ditmaal in LA! Uiteraard volgt er bij terugkomst een uitgebreid verslag. Goed, dan ga ik nu eindelijk eens even tijd aan mijn huiswerk besteden, maar onthoud: Shine we are!