"She is not Dutch, she is Gwen !"

De tijd vliegt voorbij en inmiddels is het dan ook al November; de laatste maand die ik nog helemaal in St. Louis zal zijn...

Afgezien van hier en daar een verdwaalde cowboy of schaars-geklede heks en speciaal door Carol meegenomen Halloween cupcakes tijdens mijn Vermeer seminar (en vervolgens het gevoel dat mijn ogen uit mijn hoofd zouden vallen door de overdosis suiker) is Halloween vorige week woensdag helaas een beetje aan me voorbij gegaan. Maar gelukkig betekent dat niet dat ik de afgelopen tijd verder ook niks spannends meer heb gedaan!

Vrijdag was ik samen met een andere internationale studente (Ting, een rechtenstudente uit China) in het kader van het Be Our Guest programma uitgenodigd door Judi, een soort wannabe Oprah met een harde schaterlach en een knus huisje in Chesterfield. Be Our Guest lijkt een beetje op het Host Family programma en wordt eveneens georganiseerd door het International Office, maar is in tegenstelling tot het Host Family programma éénmalig en gaat in principe om een maaltijd (in plaats van een hele dag de hort op...). Eenmaal in Chesterfield aangekomen bleek dat Judi's best friend Diane er ook was, en Diane - die uitswisselingsprogramma's voor middelbare scholieren organiseerd - had vijf meisjes uit Thailand, Frankrijk, Indonesië, Duistland en Turkije meegenomen . Een “all girls night” dus. We hebben lekkere lasagna (maar vast niet zo lekker als de lasagna die papa vorige week had gemaakt :( - volgens Joris "the best ever"...) en appeltaart à la mode (waarvan we sinds Little Miss Sunshine weten dat het gewoon “met ijs” betekent) gegeten en daarna hebben de meisjes nog geprobeert het dansje op het immens populaire nummer Superman van Soulja Boy proberen te leren. Rond negen uur werden zij weer door hun host-families opgehaald en zijn ook Ting en ik maar weer richting huis gegaan. Alhoewel het leuk was om over hun ervaringen te horen was ik toch ook wel heel blij om 's avonds niet naar mijn host-family maar gewoon lekker naar mijn eigen appartementje terug te gaan. Judi zelf is volgens mij wel een aardige host-moeder, maar misschien wat onnozel. Ze had al een paar studenten in huis gehad en hoopte nu op iemand uit Indonesië. Dat zo'n student dan waarschijnlijk moslim zou zijn was geen probleem voor Judi want, zo zei ze zelf: Ze had laatst nog een boek gelezen over een vrouw die moslim is en “haar cultuur enzo”...

Zaterdag heb ik een beetje uitgeslapen totdat Ken, mijn host-family man, belde met de vraag welke kleur ik mooier vind; teal of roze... Hij wou niet verklappen waarom hij dat zo nodig 's morgens vroeg moest weten, dus ik vrees het ergste en hoop maar dat mijn antwoord ( 'roze' uiteraard) een goede keus was...
's Middags hebben Lieselot en Landen, WashU studentes die zelf afgelopen semester op exchange zijn geweest (naar resp. Fiji en Chili !), ons meegenomen naar South Grand Boulevard (ergens halverwege tussen campus en downtown) waar we lekker geluncht hebben (en WashU betaalde!)bij het eerste - en tot nog toe enige - Afghaanse restaurant in Missouri, Sameem.




Na het eten zijn we nog even bij een internationaal supermarktje geweest en ook dat was erg leuk omdat iedereen wel dingen uit zijn eigen land kon vinden en Chris, die er een gewoonte van heeft gemaakt om op alles wat mensen doen te reageren met “You are so... (Japanese/Dutch/French)”, kon het ook hier niet laten om me verschillende keren te wijzen op mijn “Nederlandsheid”. Veel Nederlandse producten waren er niet, maar ik heb wel mooi een rol bolletje beschuit (en Zweedse chocopasta voor er op) en ontbijtkoek (“Traditional Dutch Honey Cake” – naar mijn idee een betere vertaling dan Euroshopper's “breakfast-cake”) meegenomen. Aangezien een mede-exchanger komende zaterdag een “potluck” (een feestje waarbij iedereen iets te eten mee neemt) organiseert heb ik maar meteen twee pakken gekocht; één voor mijzelf en één voor het feest (wordt vast lekker in combinatie met Yuka's zelfgemaakte sushi...). Alhoewel ik het eerder helemaal eens geweest zou zijn met Yuka´s boze reactie ("She is not Dutch, she is Gwen!") op Chris' opmerkingen, moest ik hem na het winkelen toch een beetje gelijk geven. Trots op mijn rol beschuit en pakken ontbijtkoek voelde ik me opeens erg Hollands en trots: Misschien is Gwen dan toch ook wel een beetje Dutch...